திருக்குறள், மானுட வாழ்வின் அனைத்து நிலைகளுக்கும் வழிகாட்டும் விழுமியப் பெட்டகமாகும். அறம், பொருள், இன்பம் என்னும் முப்பாலில் அமைந்த இந்நூல், மனிதன் தன்னையும் தன்னைச் சார்ந்த சமூகத்தையும் சீர்செய்து, இறுதியில் பிறவிப் பெருங்கடலைக் கடந்து வீடுபேறு அடைவதற்கான உன்னத நெறியை முன்வைக்கிறது. திருவள்ளுவர் தன் நூலின் தொடக்கத்திலேயே இறை வணக்கத்தை நிலைநிறுத்தி, அதன் நீட்சியாகக் கல்வி, கேள்வி, அறிவுடைமை ஆகிய பண்புகளை வாழ்வின் இன்றியமையாத படிகளாக அமைத்துள்ளார்.
கடவுள் வாழ்த்தும் பிறவி அறுப்பும்
திருவள்ளுவர் கடவுளை எந்தவொரு குறிப்பிட்ட உருவத்திலோ, சமய அடையாளத்திலோ சுட்டாமல், தூய நற்குணங்களின் வடிவமாகவே காட்டுகிறார்.
"அகர முதல எழுத்தெல்லாம் ஆதி
பகவன் முதற்றே உலகு." (குறள் 1)
எழுத்துக்களுக்கு அகரம் தொடக்கமாக இருப்பது போல, இந்த அகிலத்திற்கு ஆதிபகவனே மூலமாக விளங்குகிறான். தொடர் பிறவிச் சுழலில் சிக்கித் தவிக்கும் மனிதன், அதிலிருந்து விடுபட இறைவனின் தூய திருவடிகளைப் பற்றுவதே ஒரே வழி என்பதை வள்ளுவம் திட்டவட்டமாகக் கூறுகிறது:
"பிறவிப் பெருங்கடல் நீந்துவர் நீந்தார்
இறைவன் அடிசேரா தார்." (குறள் 10)
இறைவனின் திருவடிகளைச் சரணடைதல் என்பது வெறும் வழிபாட்டுச் சடங்கு அன்று; அது மெய்ப்பொருளை உணர்ந்து, பேராசை மற்றும் அகந்தையைத் துறந்து தன்னடக்கத்துடன் வாழும் மெய்நெறியாகும்.
வாழ்வின் ஒளிவிளக்காய் கல்வி
இறை உணர்வை அடைவதற்கும், உலகியல் வாழ்வைச் செம்மைப்படுத்துவதற்கும் முதல் கருவியாகக் கல்வி திகழ்கிறது. வள்ளுவர் கல்வியை இரு கண்களுக்கு இணையாகக் கருதுகிறார்:
"கண்ணுடையர் என்பவர் கற்றோர் முகத்திரண்டு
புண்ணுடையர் கல்லா தவர்." (குறள் 393)
கற்றவரே பார்வை உடையவர்; கல்லாதவரின் முகத்தில் உள்ளவை வெறும் புண்களே என்பது வள்ளுவரின் துணிவு. மேலும், ஒருவர் கற்ற கல்வியானது இப்பிறவியோடு முடிந்துவிடுவதில்லை; அது தொடர்ந்து வரும் ஏழு பிறவிகளிலும் ஒருவனுக்குப் பாதுகாப்பாகவும் துணையாகவும் வந்து உதவுகிறது:
"ஒருமைக்கண் தான் கற்ற கல்வி ஒருவற்கு
எழுமையும் ஏமாப் புடைத்து." (குறள் 398)
இறைவனை அடைவதற்குத் தூய அறிவு தேவை; அத்தகைய அறிவைச் செப்பனிடும் முதல் தளமாகக் கல்வி அமைகிறது.
செவியால் கேட்டுப் பெறும் அறிவே மனிதனை நல்வழிப்படுத்துகிறது. கற்றலின் வழி பெற்ற ஏட்டறிவுக்குச் சான்றோர்களின் அனுபவ உரைகள் உரமூட்டி, மெய்ஞ்ஞானத்தை நோக்கி மனிதனை வழிநடத்துகின்றன.
அறிவுடைமை: இறுதி அரண்
கல்வியும் கேள்வியும் மனிதனுக்குள் முதிர்ச்சியடையும் பொழுது அங்கே அறிவுடைமை பிறக்கிறது. இந்த அறிவு, உலக வாழ்வின் துன்பங்களிலிருந்தும், பிறவித் தளையிலிருந்தும் மனிதனைக் காக்கும் கவசமாக விளங்குகிறது:
"அறிவற்றங் காக்கும் கருவி செறிவார்க்கும்
உள்ளழிக்க லாகா அரண்." (குறள் 421)
மெய்யறிவின் உச்சக்கட்டப் பண்பாக எப்பொருளின் உண்மைத் தன்மையைக் காணும் ஆற்றலை வள்ளுவர் குறிப்பிடுகிறார்:
"எப்பொருள் எத்தன்மைத் தாயினும் அப்பொருள்
மெய்ப்பொருள் காண்ப தறிவு." (குறள் 423)
பொய்யான உலக மாயைகளையும், நிலையற்ற இன்பங்களையும் கடந்து, மெய்ப்பொருளைக் காணும் பக்குவமே மனிதனைப் பற்றற்ற நிலைக்கு உயர்த்திப் பிறவித் துயரிலிருந்து விடுவிக்கிறது.
முடிபுரை
திருக்குறள் காட்டும் வாழ்வியல் நெறியில் கடவுள் வழிபாடு, கல்வி, கேள்வி, அறிவுடைமை ஆகியவை ஒன்றோடொன்று பிணைந்தவை.
கடவுள் திருவடி வணக்கம்: அகந்தையை ஒழித்து மெய்ப்பொருளை நோக்கி மனதைத் திருப்புகிறது.
இறைவனின் திருவடிகளை நெஞ்சில் தாங்கி, கல்வியாலும் கேள்வியாலும் நல் அறிவைப் பெறும் மனிதன், மீண்டும் மீண்டும் பிறந்து உழலும் பிறவிப் பெருங்கடலை எளிதாகக் கடந்து, பேரின்ப வீட்டை அடைய முடியும் என்பதே வள்ளுவம் புகட்டும் முத்தாய்ப்பான உண்மையாகும்.
திருக்குறள் கூறும் 'மெய்யுணர்தல்' அதிகாரம் பிறவி அறுப்பிற்கு எவ்வாறு வழிகாட்டுகிறது
திருக்குறளின் அறத்துப்பாலில், துறவறவியலின் உச்சக்கட்டப் பகுதியாக அமைந்திருப்பது மெய்யுணர்தல் (அதிகாரம் 36) ஆகும். நிலையாமை, துறவு ஆகிய நிலைகளைக் கடந்த ஒரு துறவி அல்லது சாதகன், முக்தி நிலையை (வீடுபேற்றை) எய்துவதற்குரிய மெய்ஞ்ஞானப் பக்குவத்தை இந்த அதிகாரம் விளக்குகிறது. "மெய்" என்பது நிலையான உண்மைப் பொருள்; "உணர்தல்" என்பது அதனை உள்ளுணர்வால் அறிதல். பொய்ம்மை நீங்கி மெய்ப்பொருளை அறிவதே பிறவித் தளையை அறுக்கும் ஒரே வழி என்பதை வள்ளுவம் தத்துவார்த்த நோக்கில் நிறுவுகிறது.
மருள் நீக்கமும் மெய்ப்பொருள் தரிசனமும்
மனிதன் மீண்டும் மீண்டும் பிறவிச் சுழலில் சிக்குவதற்குக் காரணம் மருள் (மயக்கம்/அவித்தை). நிலையற்ற உலகப் பொருள்களையும் உடலையும் நிலையானது என்று தவறாக எண்ணுவதே பிறவிக்கான மூல வித்தாகும். இதனை வள்ளுவர் முதல் குறளிலேயே சாடுகிறார்:
"பொருளல்ல வற்றைப் பொருளென்று உணரும்
மருளானாம் மாணாப் பிறப்பு." (குறள் 351)
உண்மைப் பொருள் அல்லாத மாயைத் தோற்றங்களை மெய்யானது என நம்பும் மருளே இழிவான பிறவிகளைத் தோற்றுவிக்கிறது.
அந்த மயக்கம் நீங்கி, தூய அறிவைப் பெறுபவருக்குப் பிறவித் துன்பங்கள் நீங்கி நற்பேறு உண்டாகும்:
"இருள்நீங்கி இன்பம் பயக்கும் மருள்நீங்கி
மாசறு காட்சி யவர்க்கு." (குறள் 352)
அழுக்குகள் (காம, குரோத, மோகங்கள்) அற்ற "மாசறு காட்சி" வாய்க்கப் பெற்றவர்க்கு, உலக இருள் நீங்கி முக்திப் பேரின்பம் தானே கைகூடும்.
புறத்தோற்றம் கடந்த தத்துவ விசாரணை
அறிவுடைமை அதிகாரத்தில் "எப்பொருள் எத்தன்மைத் தாயினும் அப்பொருள் மெய்ப்பொருள் காண்ப தறிவு" (குறள் 423) என்று கூறிய வள்ளுவர், மெய்யுணர்தல் அதிகாரத்தில் அதனை ஆன்ம விடுதலைக்கான பாதையாக இன்னும் ஆழப்படுத்துகிறார்:
"எப்பொருள் எத்தன்மைத் தாயினும் அப்பொருள்
மெய்ப்பொருள் காண்பது அறிவு." (குறள் 355)
புலன்களுக்குத் தோன்றும் உருவங்கள், நாமங்கள், சடங்குகள், வெளிப்பாடுகள் யாவும் காலத்தால் அழியக்கூடியவை. அந்தப் புறத்தோற்றங்களுக்குப் பின்னால் மறைந்திருக்கும் அழிவற்ற ஒருமைப் பொருளை (மெய்ப்பொருளை) அறிவதே பிறவியறுக்கும் மெய்ஞ்ஞானமாகும்.
ஐம்புலன் அடக்கமும் உள்நோக்கிய பார்வையும்
மனிதனை உலக ஆசைகளில் மூழ்கடித்து, கர்ம வினைகளைத் தொடர்ந்து சேர்க்க வைப்பது ஐம்புலன்களின் கவர்ச்சியே ஆகும். எவன் ஒருவன் ஐம்புலன்களையும் உலகியல் நோக்கில் செலுத்தாமல், மெய்ப்பொருளை நோக்கித் திருப்புகிறானோ அவனுக்கே முக்தி சாத்தியம்:
"ஐயுணர் வெய்தியக் கண்ணும் பயமின்றே
மெய்யுணர்வு இல்லா தவர்க்கு." (குறள் 354)
ஐந்து புலன்களையும் தன்வசப்படுத்தி அடக்கி வாழ்ந்தாலும், உள்ளத்தில் உண்மைப் பரம்பொருளை உணரும் மெய்யுணர்வு இல்லாவிட்டால் அந்தப் புலனடக்கத்தால் ஆன்ம விடுதலை கிட்டாது. புறக் கட்டுப்பாடுகளை விட, அகத்தே தோன்றும் தத்துவ ஞானமே மேலானது.
பிறவி அறுப்பிற்கான முப்பரிமாண நெறி
மெய்யுணர்தல் அதிகாரத்தின் மையக் கருத்தாகப் பிறவியறுக்கும் தத்துவத்தை வள்ளுவர் மூன்று தெளிவான நிலைகளில் வகுக்கிறார்:
1. பற்றுக் கோட்டை உணர்ந்து இணைதல்
"கற்றீண்டு மெய்ப்பொருள் கண்டார் தலைப்படுவர்
மற்றீண்டு வாரா நெறி." (குறள் 356)
நூல்களைக் கற்று, தத்துவங்களை விசாரித்து, மெய்ப்பொருளை நேரில் உணர்ந்தவர்கள், மீண்டும் இந்த மண்ணுலகில் பிறந்து உழலாத "வாரா நெறி" ஆகிய முக்தி நிலையை அடைவர்.
2. சார்பு உணர்ந்து சார்பு அறுத்தல்
"சார்புணர்ந்து சார்புகெட ஒழுகின் மற்றழித்துச்
சார்தரா சார்தரு நோய்." (குறள் 359)
சார்பு உணர்தல்: அனைத்து உயிர்களுக்கும் வாழ்விற்கும் மூல அடிப்படையாக உள்ள முழுமுதற் கடவுளை (மெய்ப்பொருளை) அறிதல்.
சார்பு கெட ஒழுகல்: அந்த மெய்ப்பொருளைப் பற்றிக்கொண்டு, உலகப் பற்றுக்களாகிய பிற சார்புகளை விட்டுவிடுதல்.
இவ்வாறு வாழ்பவரை, முற்பிறவிகளில் செய்த வினைகளால் வரக்கூடிய பிறவித் துன்பங்கள் மீண்டும் வந்தடைவதில்லை.
பிறவி நீடிப்பதற்குக் காரணமான உளவியல் நஞ்சுகளை வள்ளுவர் துல்லியமாகப் பட்டியலிடுகிறார்:
"காமம் வெகுளி மயக்கம் இவைமூன்றன்
நாமம் கெடக்கெடும் நோய்." (குறள் 360)
மும்மலங்கள்
ஆன்மாவில் ஏற்படுத்தும் தாக்கம்
காமம் (பற்று/ஆசை)
உலகப் பொருள்களின் மீது வேட்கையை உண்டாக்கிப் பிறவிக்கு வித்திடுகிறது.
வெகுளி (சினம்)
ஆசை தடைபடும் போது தோன்றி வினைகளை (கர்மங்களை) வளர்க்கிறது.
மயக்கம் (அவித்தை)
உண்மையையும் பொய்யையும் பகுத்துணர விடாமல் மனதை மறைக்கிறது.
இந்த மூன்றின் பெயர்கூட ஒருவனின் உள்ளத்தில் எழாதவாறு மெய்ஞ்ஞானத்தால் முழுமையாக அழியும்போது, பிறவிப் பெருநோயே முற்றிலுமாக அழிந்துவிடுகிறது.
தத்துவ ஒருமைப்பாடு
திருக்குறளின் மெய்யுணர்தல் அதிகாரம் இந்தியத் தத்துவ மரபின் (உபநிடதங்கள், சாங்கியம், சமணம், பௌத்தம் போன்ற) அனைத்து மெய்ஞ்ஞானக் கோட்பாடுகளுக்கும் பொதுவான அறநெறியைப் பிரதிபலிக்கிறது. இது ஒரு குறிப்பிட்ட சமயச் சடங்கையோ அல்லது குருட்டு நம்பிக்கையையோ வலியுறுத்தாமல்:
அவித்தை நீக்கம்: அறியாமையைப் போக்குதல்.
தத்துவ விசாரணை: உண்மைப் பொருளைப் புலன்களுக்கு அப்பால் கண்டுணர்தல்.
பற்றற்ற ஒழுகலாறு: ஆசை, சினம், மயக்கம் நீங்கிய விழிப்புணர்வு நிலை.
ஆகியவற்றையே பிறவிப் பிணியைத் தீர்க்கும் மாமருந்தாகவும், வீடுபேற்றை அருளும் திறவுகோலாகவும் காட்டுகிறது. மெய்ப்பொருளை உள்ளவாறு அறிதலே பிறவிச் சுழலிலிருந்து ஆன்மாவை விடுவித்து முக்திக்கு இட்டுச் செல்லும் இறுதிப் படியாகும்.
திருக்குறள், மானுடத்தின் பொது விழுமியங்களை வகுத்தளிக்கும் அறநூலாகும். திருவள்ளுவர் எக்காலத்திற்கும் எத்தேசத்திற்கும் பொருந்தும் வாழ்க்கை நெறியை வழங்கியபோதும், அவர் வாழ்ந்த செவ்வியல் தமிழ் மரபின் ஆன்மீக, தத்துவார்த்த அடிப்படைகளிலிருந்து விலகி நிற்கவில்லை. அறத்துப்பாலின் தொடக்கத்திலேயே இறை வழிபாட்டை அடித்தளமாக அமைத்த வள்ளுவர், தம் நூலின் பல இடங்களில் மறைகளையும் (வேதங்கள்) அவற்றின் ஒழுக்க நெறிகளையும் உயர்வாகக் குறித்துள்ளார். திருக்குறள் காட்டும் இறை வழிபாட்டுத் தத்துவத்தையும், அது வேத நெறியை முன்னிறுத்தும் பாங்கையும் இக்கட்டுரை விரிவாக ஆராய்கிறது.
1. திருக்குறள் காட்டும் இறை வழிபாடு
திருவள்ளுவர் எந்தவொரு குறளிலும் கடவுளைக் குறிப்பிட்ட சமயப் பெயராலோ, குலக் குறியீடுகளாலோ சுட்டவில்லை. மாறாக, இறைக் கொள்கையைத் தூய தத்துவார்த்த, குணப் பண்புகளின் அடிப்படையில் நிலைநிறுத்துகிறார்.
குணங்களின் உருவமாக இறைவன்
இறைவனைத் தூய அறிவாகவும், பற்றற்ற தன்மையாகவும், ஒப்பற்ற பேராற்றலாகவும் வள்ளுவர் உருவகிக்கிறார்:
வாலறிவன்: "வாலறிவன் நற்றாள் தொழாஅர் எனின்" (குறள் 2) – இறைவன் தூய அறிவு வடிவமானவன்.
எண்குணத்தான்: "எண்குணத்தான் தாளை வணங்காத் தலை" (குறள் 9) – எட்டு உன்னத குணங்களின் உறைவிடம் (தன்வயத்தன் ஆதல், தூய உடம்பினன் ஆதல், இயற்கை உணர்வினன் ஆதல், முற்றுமுணர்தல், பாசங்களின் நீங்குதல், பேரருளுடைமை, முடிவிலாற்றலுடைமை, வரம்பிலின்பமுடைமை).
திருவடி வணக்கத்தின் நோக்கம்
திருக்குறளில் இறை வழிபாடு என்பது சடங்குகளையோ வெற்றுப் பிரார்த்தனைகளையோ குறிக்கவில்லை. அது மனத்தூய்மைக்கும் பற்றறுப்பிற்குமான ஆன்மீகப் பயிற்சி:
"பற்றுக பற்றற்றான் பற்றினை அப்பற்றைப்
பற்றுக பற்று விடற்கு." (குறள் 350)
உலகியல் மாயைகளில் இருந்து விடுபட, பற்றுகளே இல்லாத முழுமுதற் பொருளின் திருவடிகளைப் பற்றிக்கொள்வதே வழிபாட்டின் மெய்யான பயனாகும்.
2. வேதங்கள் (மறைகள்) போற்றல்
சங்க இலக்கியங்கள் வேதங்களை "மறை", "நான்மறை", "முத்தீ", "வாய்மொழி" என்று போற்றுவது போல, திருவள்ளுவரும் வேதங்களைத் தர்மத்தின் மூல நூல்களாகவும், பிரமாணங்களாகவும் பல குறட்பாக்களில் கையாண்டுள்ளார்.
அந்தணரும் மறையும்
அரசனின் கடமைகளையும் நல்லாட்சியின் லட்சணங்களையும் பேசும் முறைசெய்தல் அதிகாரத்தில், மறையையும் அதன் பாதுகாவலரான அறவோரையும் வள்ளுவர் இணைத்துப் பேசுகிறார்:
"அந்தணர் நூற்கும் அறத்திற்கும் ஆதியாய்
நின்றது மன்னவன் கோல்." (குறள் 543)
மன்னனின் செங்கோல் ஆட்சிக்கு அடிப்படையாக விளங்குவது அறமும், அந்தணர்களின் நூலாகிய வேதங்களுமே ஆகும். வேதங்கள் நிலைபெற மன்னனின் நீதி தவறாத ஆட்சி இன்றியமையாதது என்பதை இது காட்டுகிறது.
மறையும் ஒழுக்கமும்
ஒழுக்கமுடைமை அதிகாரத்தில், வேதக் கல்வியை விட தனிமனித ஒழுக்கமே உயர்ந்தது என்பதை நிறுவ வள்ளுவர் ஒரு தர்க்கத்தை வைக்கிறார்:
"மறப்பினும் ஓத்துக் கொளலாகும் பார்ப்பான்
பிறப்பொழுக்கம் குன்றக் கெடும்." (குறள் 134)
வேதத்தை ("ஓத்து") ஒருவேளை மறந்தாலும் கூட, மீண்டும் கற்று மீட்டெடுத்துவிட முடியும். ஆனால், வேதங்களை ஓதும் பார்ப்பனன் தன் குலத்திற்குரிய ஆசார ஒழுக்கத்திலிருந்து வழுவினால், அவனது உயர் பிறப்பு அடியோடு அழிந்துவிடும். வேதத்தை உச்சபட்ச கல்விப் பிரமாணமாக ஏற்றுக் கொண்டதனாலேயே, ஒழுக்கத்தின் இன்றியமையாமையை விளக்க வள்ளுவர் மறையை உவமானமாக எடுத்தாள்கிறார்.
ஆறு அங்கங்கள் கொண்ட வேதம்
குடிமக்கள் துன்புறும் கொடுங்கோல் ஆட்சியை விவரிக்கும் போது:
"ஆபயன் குன்றும் அறுதொழிலோர் நூல்மறப்பர்
காவலன் காவான் எனின்." (குறள் 560)
அரசன் முறைதவறி ஆட்சி செய்தால், நாட்டில் பசுக்கள் பால் தருவது குறையும்; வேதம் ஓதுதல், ஓதுவித்தல், வேட்டல், வேப்பித்தல், ஈதல், ஏற்றல் ஆகிய ஆறு தொழில்களைக் கொண்ட மறையவர்கள் வேதங்களை மறந்துவிடுவர் என்கிறார். வேத சடங்குகளும் வேள்விகளும் சமுதாயத்தின் அமைதிக்கும் அறத்திற்கும் பாதுகாப்பாகக் கருதப்பட்ட மரபை இக்குறள் உறுதிப்படுத்துகிறது.
3. வேள்வி மற்றும் தேவர் நெறி
மறைகள் குறிப்பிடும் யாகங்கள், தேவர் வழிபாடுகள் திருக்குறளில் புறக்கணிக்கப்படவில்லை; மாறாக, அவற்றின் உயர்நிலையை வள்ளுவர் சுட்டிக்காட்டி அறத்தோடு ஒப்பிடுகிறார்.
குறள்
கருத்து விளக்கம்
"அவிசொரிந்து ஆயிரம் வேட்டலின் ஒன்றன் / உயிர்செகுத்து உண்ணாமை நன்று" (குறள் 259)
நெய் முதலான அவிர்ப்பாகங்களைச் சொரிந்து ஆயிரம் வேள்விகள் செய்வதை விட, ஓர் உயிரைக் கொல்லாமல் அதன் ஊனை உண்ணாதிருப்பது மேலானது (வேள்வியின் புண்ணியத்தை அளவுகோலாகக் காட்டி, கொல்லாமையின் மேன்மையை உணர்த்துகிறார்).
உலகியலில் அறநெறி தவறாது வாழும் மனிதன், வானுலகில் வாழும் தேவர்களில் ஒருவனாக மதிக்கப்படுவான்.
4. பொதுமைக்குள் பொருந்திய மரபு
திருக்குறளின் தனிச்சிறப்பு என்னவென்றால், அது வேத விழுமியங்களையும் உபநிடதங்களின் மெய்யுணர்வுத் தத்துவங்களையும் ஏற்றுக்கொண்டு, அதேவேளையில் குறுகிய சடங்குவாதத்திற்குள் சுருங்கிவிடாமல் அதனை வாழ்வியல் நெறியாக மாற்றியமைத்ததே ஆகும்:
சடங்கை விட ஒழுக்கம் மேலானது: மறைகள் போற்றும் யாகங்களை விட உயிரிரக்கமும் ஒழுக்கமுடைமையுமே முக்திக்கு வழிகோலும்.
குணவழிபாட்டு நெறி: உருவ வழிபாடுகளுக்கு அப்பால், பரம்பொருளின் அருங்குணங்களைத் தன் மனத்தில் ஏற்றுவதே உண்மையான இறை வணக்கம்.
அறத்தின் மூலநூல்: மறையை வாழ்வின் நன்னெறி நூலாக மதித்த வள்ளுவர், அதன் சாரமாக விளங்கும் "அறம், தர்மம்" என்பதை மானுடத்தின் அடிப்படை விதியாக அமைத்தார்.
முடிபுரை
திருவள்ளுவர் வகுத்த ஆன்மீக நெறி என்பது வெற்று மாயவாதமோ, மூடநம்பிக்கைச் சடங்குகளோ அற்றது. கடவுளை "வாலறிவன்", "எண்குணத்தான்" எனப் போற்றி, அவனது திருவடிகளைப் பற்றுவதன் மூலம் பிறவித் தளையை அறுக்க முடியும் என்ற உயர்ந்த இறை தத்துவத்தை அவர் முன்வைக்கிறார். அதேபோன்று, தன் சமகாலச் சமூகத்தில் தர்மத்தின் ஆணிவேராகத் திகழ்ந்த வேதங்களை (மறைகளை) அறநெறிக்கு வழிகாட்டும் உன்னத நூல்களாக ஏற்றுப் போற்றுகிறார். சுருங்கக் கூறின், இந்திய ஞான மரபின் வேத, உபநிடத தத்துவச் சாரங்களை மானுட வாழ்வின் நடைமுறை ஒழுக்கங்களோடு ஒருங்கிணைத்துத் தந்த மாபெரும் வாழ்வியல் நூலாகத் திருக்குறள் மிளிர்கிறது.
திருக்குறள் அறம், பொருள், இன்பம் என்ற உலகியல் வாழ்வை முதன்மையாகப் பேசினாலும், தன் சமகாலச் செவ்வியல் மரபில் நிலவிய புராண, தத்துவார்த்தக் குறியீடுகளான இந்திரன் மற்றும் தேவர்கள் (வானோர்/இமையவர்) குறித்த கருத்துக்களைப் பல இடங்களில் ஆழமாக எடுத்தாள்கிறது.
வள்ளுவர் தேவர்களையோ இந்திரனையோ முழுமுதற்கடவுளாகக் காட்டவில்லை; மாறாக, அவர்களை அறநெறி, தவம், ஒழுக்கம், புலனடக்கம் ஆகிய விழுமியங்களை விளக்குவதற்கான அளவுகோல்களாகவும் படிமங்களாகவும் நிறுவுகிறார்.
1. இந்திரன்: புலனடக்கத்தின் சான்றாக
திருக்குறளில் இந்திரனின் பெயர் நேரடியாகச் சுட்டப்படும் ஒரே குறள் நீத்தார் பெருமை அதிகாரத்தில் இடம்பெறுகிறது:
"ஐந்தவித்தான் ஆற்றல் அகல்விசும்பு ளார்கோமான்
இந்திரனே சாலும் கரி." (குறள் 25)
பொருள்: மெய், வாய், கண், மூக்கு, செவி என்னும் ஐம்பொறிகளின் வழியே எழும் ஆசைகளை அடக்கிய முனிவரின் பேராற்றலுக்கு, அகன்ற வானுலகத்தார்க்கு அரசனாகிய இந்திரனே தகுந்த சான்றாவான்.
உரையாசிரியர்களின் பார்வை:
பரிமேலழகர் உள்ளிட்ட பழம்பெரும் உரையாசிரியர்கள், இதனை அகலிகை கதையோடு இணைத்து, "ஐம்புலன்களை அடக்கத் தவறியதால் சாபம் பெற்றுத் துன்புற்ற இந்திரன், ஐந்தடக்கிய முனிவரின் (கௌதமரின்) ஆற்றலைத் தன் நிலையாலேயே நிரூபிக்கும் சாட்சியாக நின்றான்" என விளக்குவர்.
நவீன உரையாசிரியர்கள் சிலர், "விண்ணுலகத்து அரசனான இந்திரனே கூட, புலனடக்கம் கொண்ட துறவியரின் பேராற்றலுக்கு முன்னால் தாழ்ந்து நிற்பான்" என்று நேர்மறை உவமையாகவும் விளக்குவர்.
எதுவாக இருப்பினும், தேவேந்திரனின் ஆட்சிப் பதவியை விடவும் ஐம்புலன்களை வென்ற முனிவரின் தவ ஆற்றலே மேலானது என்பதை நிறுவவே இந்திரன் சான்றாகக் காட்டப்படுகிறான்.
2. தேவர்களின் இயல்பு: வள்ளுவம் காட்டும் முரண் நகை (Irony)
வள்ளுவர் கயமை அதிகாரத்தில், சமுதாயத்தில் உள்ள கீழ்மக்களைத் தேவர்களோடு ஒப்பிட்டு ஒரு நுட்பமான வஞ்சப் புகழ்ச்சியை முன்வைக்கிறார்:
"தேவரனையர் கயவர் அவருந்தாம்
மேவன செய்தொழுக லான்." (குறள் 1073)
பொருள்: கயவர்கள் தேவர்களுக்கு ஒப்பானவர்கள்; ஏனெனில், தேவர்களைப் போலவே இவர்களும் தங்கள் மனம் விரும்பியதை எவ்விதக் கட்டுப்பாடும் இன்றித் தடையின்றிச் செய்து வாழ்வர்.
வானுலகில் தேவர்களுக்கு மேலே எந்த அதிகாரமும் இன்றித் தன்னிச்சையாக வாழ்வது போல, பூமியில் கயவர்களும் மனசாட்சியோ, தர்ம நெறியோ இன்றித் தாங்கள் விரும்பிய தீய செயல்களைச் செய்கின்றனர் என்ற அங்கதச் சுவை இதில் பொதிந்துள்ளது.
3. தேவர் உலகமும் இல்லற மாண்பும்
திருவள்ளுவர் துறவறத்தை மட்டுமன்றி, அறநெறி தவறாத இல்லற வாழ்வையும் தேவர் உலகத்திற்கு இணையாகவும், அதைவிட மேலாகவும் போற்றுகிறார்.
மண்ணில் வாழ்ந்து விண்ணில் தெய்வமாதல்
"வையத்துள் வாழ்வாங்கு வாழ்பவன் வான்உறையும்
தெய்வத்துள் வைக்கப் படும்." (குறள் 50)
உலகத்தில் வாழ வேண்டிய அறநெறிகளோடு இல்லறம் நடத்தும் மனிதன், விண்ணுலகில் வாழும் தேவர்களுக்கு இணையாக வைத்துப் போற்றப்படுவான். பிறவி எடுத்து வாழும் மானுடனே தன் ஒழுக்கத்தால் தேவ நிலையை அடைய முடியும் என்பதை இது காட்டுகிறது.
விருந்தோம்பலின் பெருமை (அமிர்தத்தை விட மேலானது)
"விருந்து புறத்ததாத் தானுண்டல் சாவா
மருந்தெனினும் வேண்டற்பாற் றன்று." (குறள் 82)
தேவர்களுக்கு உரிய சாவா மருந்தாகிய அமிர்தமே கிடைத்தாலும், வாசலில் விருந்தினர் காத்திருக்கத் தான் மட்டும் தனித்து உண்பது அறமாகாது. தேவர்களின் உணவை விடவும் மானுடனின் விருந்தோம்பல் பண்பே சிறந்தது என்கிறார்.
"அகனமர்ந்து செய்யாள் உறையும் முகனமர்ந்து
நல்விருந்து ஓம்புவான் இல்." (குறள் 84) மற்றும் குறள் 86 இல், விருந்தோம்புவானின் வீட்டை நோக்கி வானுலகத் தேவர்கள் காத்து நிற்பார்கள் என்று விருந்தோம்பலின் ஆற்றலை விளக்குகிறார்.
4. வேள்வி அவி உணவும் வானோர் பசியும்
சங்க கால மரபில் தேவர்களுக்கு வேள்விகள் மூலம் 'அவி பாகம்' (அவிர்ப்பாகம்) வழங்கும் நெறி இருந்தது. வள்ளுவர் அதனைப் புறக்கணிக்காமல், அதேவேளையில் அதைவிட உயர்ந்த அறங்களை நிலைநாட்டப் பயன்படுத்துகிறார்.
குறள்
கருத்து விளக்கம்
"அவிசொரிந்து ஆயிரம் வேட்டலின் ஒன்றன் / உயிர்செகுத்து உண்ணாமை நன்று" (குறள் 259)
தேவர்களுக்கு நெய் முதலிய அவிர்ப்பாகங்களைச் சொரிந்து ஆயிரம் யாகங்கள் செய்வதை விட, ஓர் உயிரைக் கொல்லாமல் ஊன் உண்ணாதிருப்பது உயர்ந்த புண்ணியமாகும்.
இல்லறத்தான் ஆற்ற வேண்டிய ஐந்து பெரும் கடமைகளில் ஒன்று 'தெய்வத்திற்கு' (தேவர்களுக்குரிய பகுதி) கடமையாற்றுவதாகும்.
5. தாமரைக்கண்ணன் மற்றும் விண்ணோர் உலகு (புத்துலகு)
தாமரைக்கண்ணன் உலகம்: நிலையாமை மற்றும் இன்பத்துப்பால் பகுதிகளில் வானுலக இன்பங்கள் சுட்டப்படுகின்றன:
"தாம்வீழ்வார் மென்தோள் துயிலின் இனிதுகொல்
தாமரைக் கண்ணான் உலகு." (குறள் 1103)
விஷ்ணுவின் (தாமரைக்கண்ணன்) உலகமாகிய வைகுண்டம் அல்லது தேவலோகம், தான் விரும்பும் காதலியின் தோளில் துயில்வதை விட இன்பமானதாக இருக்குமோ? என்று காதலின் திட்பத்தை தேவ உலகத்தோடு ஒப்பிடுகிறார்.
புத்தேளிர் வாழும் உலகம்: புகழுடன் வாழ்பவர்களுக்கே புத்தேள் உலகம் (தேவலோகம்) திறக்கும்:
"புத்தேremote / புத்தேளிர் வாழும் உலகும் பெறலரிதே / ஒப்புரவின் நல்ஒழுக்கம் போன்ற பிற."
புகழ் பெற்ற சான்றோரைத் தேவர்கள் எதிர்கொண்டு வரவேற்பர் என்று வள்ளுவர் குறிப்பிடுகிறார்.
ஒழுக்கத்தின் சான்று: இந்திரன் ஐம்பொறி அடக்கிய முனிவரின் ஆற்றலை உணர்த்தும் சாட்சியாக நின்றவன்.
பதவி நிலைகள்: தேவர் நிலை என்பது ஒரு மனிதன் தன் தர்மத்தாலும், ஈகையாலும், இல்லற மாண்பினாலும் எட்டக்கூடிய புண்ணியப் பதவி நிலையே தவிர, பிறப்பறுக்கும் இறுதி முக்தி அல்ல.
அறத்தின் உன்னதம்: தேவர்களின் அமிர்தத்தை விட விருந்தோம்பலும், தேவர்களுக்குச் செய்யும் ஆயிரம் வேள்விகளை விட உயிர்க்கொலையற்ற அருளுடைமையுமே உயர்ந்தவை.
இதன் மூலம், சமகாலப் புராண நம்பிக்கைகளையும் தேவ உருவகங்களையும் ஏற்றுக்கொண்டு, அவற்றுக்கு மேலாக மானுட அறத்தையும், தவ வலிமையையும் வள்ளுவம் கம்பீரமாக நிலைநிறுத்துகிறது.
-- Edited by Admin on Monday 5th of October 2026 09:24:12 PM
திருக்குறளில் மறுபிறவி, ஊழ்வினை மற்றும் முற்பிறவி கர்மங்கள்
திருக்குறள் வெறும் உலகியல் ஒழுக்கத்தை மட்டும் போதிக்கும் நடைமுறை நூல் அன்று; அது இந்தியச் செவ்வியல் மரபின் ஆழமான தத்துவார்த்த அடிப்படைகளான மறுபிறவி (Transmigration of Soul), கன்மம் (Karma), மற்றும் ஊழ் (Fate/Predestination) ஆகிய கோட்பாடுகளைத் தன் அறக் கட்டமைப்பின் அடித்தளமாகக் கொண்டு இயங்குகிறது.
அறத்துப்பாலின் இறுதியில் "ஊழ்" என்ற தனி அதிகாரத்தையே (அதிகாரம் 38) அமைத்து, மனித வாழ்வின் இன்ப-துன்பங்களின் பின்னணியில் இயங்கும் வினைப்பயன்களை வள்ளுவர் நுட்பமாக ஆராய்கிறார்.
1. மறுபிறவிக் கோட்பாடு (எழுபிறப்பு / எழுமை)
வள்ளுவர் மனித ஆன்மாவின் தொடர் பயணத்தை "எழுமை" அல்லது "எழுபிறப்பு" என்ற சொல்லாடலால் பல இடங்களில் சுட்டுகிறார். ஒரு பிறவியில் செய்யும் வினைகளும் கற்கும் கல்வியும் அடுத்தடுத்த பிறவிகளுக்குத் தொடரும் என்ற கருத்தை அவர் திட்டவட்டமாக முன்வைக்கிறார்.
கல்வியின் பிறவித் தொடர்ச்சி
"ஒருமைக்கண் தான் கற்ற கல்வி ஒருவற்கு
எழுமையும் ஏமாப் புடைத்து." (குறள் 398)
ஒரு பிறவியில் ஒருவன் முயன்று கற்ற மெய்யறிவு, அவனுக்குத் தொடர்ந்து வரும் ஏழு பிறவிகளிலும் ஒரு பாதுகாப்பு அரணாகத் துணைநிற்கும். அழியும் உடலைத் தாண்டி ஆன்மாவோடு தொடரும் சூக்கும ஆற்றலாகக் கல்வியை வள்ளுவம் நிறுவுகிறது.
நற்பண்புகளின் தொடர்ச்சி
நன்றி மறவாமை மற்றும் நட்பின் உயர்வை விளக்கும்போதும் இப்பிறவித் தொடர்பை உவமிக்கிறார்:
"எழுமை எழுபிறப்பும் உள்ளுவர் தம்கண்
விழுமம் துடைத்தவர் நட்பு." (குறள் 107)
துன்பம் வந்த காலத்தில் உதவிய சான்றோரின் நட்பை, ஏழேழு பிறவிகளிலும் ஆன்மா நினைவுகூர்ந்து போற்றும்.
பிறவிச் சுழற்சியும் உடலும்
ஆன்மாவிற்கும் உடலுக்குமான தற்காலிக உறவை, கூட்டை விட்டுப் பறவை பறந்து செல்வதோடும், சத்திரத்தில் வழிப்போக்கர்கள் தங்கிச் செல்வதோடும் வள்ளுவர் ஒப்பிடுகிறார்:
"குடம்பை தனித்தொழியப் புள்பறந் தற்றே
உடம்போடு உயிரிடை நட்பு." (குறள் 338)
2. கர்ம வினைக் கோட்பாடு (செய்வினை & வினைப்பயன்)
"நாம் செய்யும் செயல்களே நமக்கான பலனைத் தீர்மானிக்கின்றன" என்ற கர்ம சித்தாந்தத்தை வள்ளுவர் மிகக் கண்டிப்பான அறவிதியாக முன்வைக்கிறார். வினைகள் ஒருபோதும் வீணாவதில்லை; அவை செய்தவனையே தேடிவந்து தாக்கும்.
முற்பகல் - பிற்பகல் தத்துவம்
"பிறர்க்கின்னா முற்பகல் செய்யின் தமக்குஇன்னா
பிற்பகல் தாமே வரும்." (குறள் 319)
காலையில் ஒருவன் மற்றவருக்குத் தீமை செய்தால், மாலையிலேயே அத்தீமை அவனைத் தேடிவந்து அடையும். இது உலகியல் அளவிலும், இப்பிறவி-மறுபிறவி என்ற கால அளவிலும் கர்ம வினையின் அறுவடை விதியைத் துல்லியமாகக் காட்டுகிறது.
நிழல் போலத் தொடரும் தீவினை
"தீயவை செய்தார் கெடுதல் நிழல்தன்னை
வீயாது அடிஉறைந் தற்று." (குறள் 208)
தீய செயல்களைச் செய்தவன் எங்கு தப்பி ஓடினாலும், அவனது உடலை விட்டு அகலாத நிழல் அவன் காலடியிலேயே தங்கித் தொடர்வது போல, அவன் செய்த பாவம் அவனை விடாமல் துரத்தி அழிக்கும்.
3. ஊழ் அதிகாரம்: முற்பிறவி வினையின் பேராற்றல்
திருவள்ளுவர் இல்லறவியல், துறவறவியல் இரண்டையும் பேசி முடித்த பின்னர், "ஊழ்" அதிகாரத்தை வைக்கிறார். இதன் நோக்கம், ஒருவன் எவ்வளவுதான் அறநெறியில் வாழ்ந்தாலும் அல்லது பொருள் ஈட்ட முயன்றாலும், அவன் அனுபவிக்கும் இன்ப-துன்பங்களை முற்பிறப்பில் செய்த வினையின் பயனே (ஊழ்) தீர்மானிக்கிறது என்பதை உணர்த்துவதற்கே ஆகும்.
ஊழின் இரட்டைத் தன்மை (ஆக்கமும் இழப்பும்)
"ஆகூழால் தோன்றும் அசைவின்மை கைப்பொருள்
போகூழால் தோன்றும் மடி." (குறள் 371)
செல்வம் சேர்வதற்குக் காரணமான 'ஆக்கும் ஊழ்' இருக்கும்போது மனிதனிடம் சோர்வில்லாத ஊக்கம் பிறக்கும்; செல்வம் அழியக் காரணமான 'போக்கும் ஊழ்' வரும்போது அறிவுடையவனிடமும் சோம்பல் குடிபுகும்.
அறிவையும் மாற்றும் ஊழ்
"பேதைப் படுக்கும் இழவூழ் அறிவகற்றும்
ஆகலூழ் உற்றக் கடை." (குறள் 372)
பொருள் அழியும் காலம் வரும்போது பேரறிஞனையும் ஊழ் பேதையாக்கும்; செல்வம் பெருகும் காலத்திலோ அறியாமையில் உள்ளவனையும் விரிந்த அறிவுடையவனாக மாற்றும்.
எங்கும் தப்ப முடியாத கர்ம வலிமை
"ஊழிற் பெருவலி யாவுள மற்றொன்று
சூழினும் தான்முந் துறும்." (குறள் 380)
முற்பிறவி வினையின் பயனாகிய ஊழை விட வலிமையானது இவ்வுலகில் வேறு எதுவுமில்லை. அதை வெல்வதற்கு மனிதன் வேறொரு உபாயத்தைச் சிந்தித்துச் செயல்படுத்தினாலும், அந்த உபாயத்திற்கு முன்னதாகவே ஊழ் சென்று முந்தி நிற்கும்.
4. ஊழும் மனித முயற்சியும்: முரண்பாடா, முழுமையா?
ஊழ் இவ்வளவு வலிமையானது என்றால் மனித முயற்சி வீண்தானா? என்ற ஐயம் எழலாம். வள்ளுவர் ஆள்வினையுடைமை (முயற்சி) அதிகாரத்தில் இதற்குத் தீர்க்கமான விடை தருகிறார்:
"ஊழையும் உப்பக்கம் காண்பர் உலைவின்றித்
தாழாது உஞற்று பவர்." (குறள் 620)
தத்துவம்: முற்பிறவி வினை (ஊழ்) என்பது கடந்த கால முயற்சி. தற்போதைய மனித முயற்சி என்பது நிகழ்கால வினை.
ஊழ் வலிமையானது என்றாலும், மனம் தளராமல் தொடர்ந்து இடைவிடாது உழைப்பவன், தன் தீவிரமான முயற்சியினால் அந்த ஊழையும் புறமுதுகிட்டு ஓடச் செய்வான்.
விதிக்கு அடிமையாகிச் சோம்பி இருப்பதை வள்ளுவம் எதிர்க்கிறது; விதியை உணர்ந்து, அதை வெல்லும் பேராயுதமாக இடைவிடாத அறமுயற்சியை முன்னிறுத்துகிறது.
5. பிறவிப் பிணியும் முக்தியும்
கர்ம வினைகளும் ஊழும் உயிர்களை மீண்டும் மீண்டும் உடலெடுத்துப் பிறக்கச் செய்கின்றன. இந்த முடிவில்லாச் சங்கிலியிலிருந்து விடுபடுவதே (முக்தி / வீடுபேறு) திருக்குறளின் இறுதி லட்சியமாகும்.
நிலை
குறள் நெறி
தத்துவப் பார்வை
பிறவிப் பெருங்கடல்
"பிறவிப் பெருங்கடல் நீந்துவர் நீந்தார் / இறைவன் அடிசேரா தார்" (குறள் 10)
வினைகளால் உருவாகும் பிறவி ஒரு பெருங்கடல்; தூய பரம்பொருளின் திருவடியைப் பற்றுவதே அதைக் கடக்கும் வழி.
பற்றறுத்தல்
"பற்றுக பற்றற்றான் பற்றினை அப்பற்றைப் / பற்றுக பற்று விடற்கு" (குறள் 350)
உலக ஆசைகளே கர்ம வினைகளைத் தோற்றுவிக்கின்றன; பற்றற்ற இறைவனைப் பற்றுவதன் மூலமே பிறவிக்கான ஆசைகள் அறும்.
வினை வேரறுப்பு
"இருள்நீங்கி இன்பம் பயக்கும் மருள்நீங்கி / மாசறு காட்சி யவர்க்கு" (குறள் 352)
மெய்யுணர்தல் மூலம் அவித்தை (மயக்கம்) நீங்கினால், புதிய கர்மங்கள் சேராமல் பழைய வினைகளும் அழியும்.
திருவள்ளுவர் ஊழையும் கர்ம வினைகளையும் மனிதனை முடக்கும் fatalism (விதிவாதம்) ஆகக் கருதவில்லை. மாறாக, நல்வினைகளைச் செய்வதற்குரிய அறவியல் பொறுப்புணர்வாகவும், உலகத் துன்பங்களைக் கண்டு கலங்காதிருக்க உதவும் உளவியல் கவசமாகவும், விதியை மீறி முயன்று வெல்வதற்கும் பிறவிச் சுழலை அறுத்து முக்தி அடைவதற்கும் வழிகாட்டும் உன்னதத் தத்துவப் பாதையாகவுமே மறுபிறவி மற்றும் கர்மக் கோட்பாடுகளை வள்ளுவம் கட்டமைத்துள்ளது.
திருக்குறளின் ஊழ் மற்றும் ஆள்வினையுடைமை அதிகாரங்கள் பகவத் கீதையின் கர்மக் கோட்பாடு
திருக்குறளும் பகவத் கீதையும் இந்திய ஞான மரபின் இரு பெரும் தூண்கள். ஒன்று உலகியல் வாழ்வை அறநெறிப் படுத்தி ஆன்ம விடுதலைக்கு வழிகாட்டுகிறது; மற்றொன்று போர்க்களப் பின்னணியில் நின்று கடமை, விதி, கர்ம யோகம் ஆகியவற்றைப் போதிக்கிறது.
திருக்குறளின் ஊழ் மற்றும் ஆள்வினையுடைமை அதிகாரங்களும், பகவத் கீதையின் கர்மக் கோட்பாடும் (கர்ம யோகம் & தைவம்) தத்துவார்த்த நோக்கில் வியக்கத்தக்க வகையில் ஒன்றுபடுகின்றன.
1. வினையின் ஆற்றல்: ஊழ் vs பிராரப்த கர்மா
இரு நூல்களுமே மனிதனின் நிகழ்கால அனுபவங்களுக்கு அவனது கடந்த காலச் செயல்களே (பூர்வ ஜென்ம வினைகள்) காரணம் என்பதைத் திட்டவட்டமாக நிறுவுகின்றன.
திருக்குறளின் ஊழ்:
"ஊழிற் பெருவலி யாவுள மற்றொன்று
சூழினும் தான்முந் துறும்." (குறள் 380)
முற்பிறவி வினையின் திரட்சியான ஊழை விட வலிமையானது வேறொன்றுமில்லை. அதை வெல்ல மனிதன் உபாயம் செய்தாலும், ஊழ் முந்தி நிற்கும்.
கீதையின் கர்மக் கோட்பாடு:
மனிதனின் செயல்கள் சஞ்சிதம், பிராரப்தம், ஆகாமியம் என மூன்றாகப் பிரிக்கப்படுகின்றன. இதில் இப்பிறவியில் அனுபவித்தே தீர வேண்டிய வினையான 'பிராரப்த கர்மா', மனிதனின் சூழ்நிலைகள், சுக-துக்கங்கள், இயல்புகளைத் தீர்மானிக்கிறது.
ஒப்பீடு: வள்ளுவர் கூறும் 'ஊழ்' என்பது கீதையின் 'பிராரப்த கர்ம' விளைவே ஆகும். மனிதனின் சக்திக்கு அப்பாற்பட்ட இயற்கை ஒழுங்காக (Cosmic Order) இது இரு நூல்களிலும் ஏற்கப்படுகிறது.
2. செயலின் ஐந்து காரணிகள்: கீதையின் 18-ஆம் அத்தியாயமும் திருக்குறளும்
பகவத் கீதை ஒரு செயல் நிறைவேறுவதற்கு ஐந்து காரணிகள் தேவை என்கிறது (அத்தியாயம் 18, சுலோகம் 14):
மனிதன் முதல் நான்கு காரணிகளான தன்னுடல், மனக்கருவிகள், இடைவிடாத முயற்சி (சேஷ்டா) ஆகியவற்றைச் சரியாகச் செய்தாலும், ஐந்தாவதாக விளங்கும் 'தைவம்' (Daivam / ஊழ்) ஒத்துழைத்தால் மட்டுமே இறுதிப் பலன் கிடைக்கும்.
முற்பிறவி ஊழால் (தைவத்தால்) ஒரு காரியம் கைகூடாவிட்டாலும், ஒருவன் தன் உடலை வருத்திச் செய்யும் 'முயற்சி' (சேஷ்டா) அதற்கேற்ற பலனைத் தராமல் போகாது. கீதை சொல்லும் 'தைவத்திற்கும்' மனித 'முயற்சிக்கும்' உள்ள உறவை வள்ளுவர் இக்குறளில் நுட்பமாக இணைக்கிறார்.
3. ஆள்வினையுடைமை vs கர்ம யோகம் (முயற்சியே தலையாய கடமை)
விதி வலியது என்பதற்காக மனிதன் கைகட்டி அமர்ந்துவிடக் கூடாது என்பதில் இரு நூல்களும் மிகத் தீவிரமான உடன்பாட்டைக் கொண்டுள்ளன. Fatalism (முடக்கும் விதிவாதம்) இரண்டிலும் மறுக்கப்படுகிறது.
சோம்பலை (மடியை) விடக் கொடிய பகை வேறில்லை என 'மடியின்மை' அதிகாரத்தில் சாடுகிறார்.
செயலற்று இருப்பதை (அகர்மம்) கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனிடம் மிகக் கடுமையாகக் கண்டிக்கிறார்.
ஒப்பீடு: பலனை எதிர்பார்த்து ஏங்குவதை விட, நிகழ்காலத்தில் தீவிரமாக உழைப்பதே கர்ம யோகம். வள்ளுவரும், "ஊழ் தடுக்கலாம்; ஆனால் மனம் தளராமல் உடலை வருத்தி உழைத்தால் ஊழையும் புறமுதுகிட்டு ஓடச் செய்யலாம்" என்று செயலின் மேன்மையை நிலைநிறுத்துகிறார்.
4. உளவியல் முதிர்ச்சி: சமத்துவ பாவம் (Equanimity)
ஊழையும் கர்மாவையும் உணர்வதன் முக்கியப் பலன், மனிதன் துன்பங்கள் வரும்போது துவளாமலும், இன்பங்கள் வரும்போது தலைக்கனம் கொள்ளாமலும் இருத்தலாகும்.
கீதையின் 'சமத்வம் யோக உச்யதே' (கீதை 2:48):
வெற்றி, தோல்வி இரண்டையும் சமமாகப் பாவித்துச் செயல் புரிவதே யோகம்.
திருக்குறளின் தெளிவு:
"இன்பத்துள் இன்பம் விழையாதான் துன்பத்துள்
துன்பம் உறுதல் இலன்." (குறள் 629)
மற்றும்,
"நன்றாங்கால் நல்லவாக் காண்பவர் அன்றாங்கால்
அல்லற்படுவ தெவன்." (குறள் 379)
நன்மை வரும்போது ஊழின் பயன் என்று அனுபவிப்பவர்கள், தீமை வரும்போது மட்டும் வருந்துவது ஏன்? இரண்டையும் ஊழின் விளைவாக ஏற்று மன அமைதி காக்க வேண்டும் என்கிறார்.
இரு நூல்களுமே ஊழைப் புரிந்துகொள்வதை ஒரு உளவியல் பாதுகாப்பு அரணாகவே (Psychological Resilience) பயன்படுத்துகின்றன.
5. தத்துவப் பொருத்தம்
விதிவாதம் அல்ல, வினைவாதம்: இரண்டும் விதியை மனிதனை முடக்கும் விலங்காகப் பார்க்கவில்லை. "நேற்றைய உன் செயலே இன்றைய விதி (ஊழ்); இன்றைய உன் முயற்சியே (ஆள்வினை) நாளைய விதியைத் தீர்மானிக்கும்" என்பதே இரு நூல்களின் சாரம்.
முயற்சிக்கு முதலிடம்: தெய்வத்தின்/ஊழின் குறுக்கீடுகள் இருந்தாலும், மனிதன் தன் கடமையையும் முயற்சியையும் ஒரு கணமும் கைவிடலாகாது.
முக்தி நோக்கிய நகர்வு: பற்றற்ற கடமையாற்றல் (நிஷ்காம கர்மா) கீதையில் முக்திக்கு வழிகோலுவது போல, ஊழை உணர்ந்து, ஆள்வினையோடு அறம் செய்து, பற்றறுப்பதே வள்ளுவத்திலும் வீடுபேற்றுக்கு (மெய்யுணர்தலுக்கு) வழியமைக்கிறது.
சுருங்கக் கூறின், பகவத் கீதையின் கர்ம யோகக் கோட்பாடும், திருக்குறளின் ஊழ் மற்றும் ஆள்வினையுடைமையும் ஒரே நாணயத்தின் இரு பக்கங்கள்; அவை விதியை ஏற்றுக்கொண்டு, விதியை வெல்லும் மனித உழைப்பை முன்னிறுத்தும் உலகளாவிய அறப் பிரகடனங்கள் ஆகும்.
திருக்குறளில் கூறப்படும் தென்புலத்தார் வழிபாடு மற்றும் முன்னோர் கடன்
திருக்குறளின் இல்லறவியலில், இல்லறத்தான் ஆற்ற வேண்டிய முதன்மையான கடமைகளைப் பட்டியலிடும் போது, திருவள்ளுவர் தென்புலத்தார் வழிபாட்டிற்கு முதலிடம் தருகிறார். இது சங்க காலத் தமிழ் மரபிலும், இந்திய ஞான மரபிலும் ஆழமாக வேரூன்றியிருந்த பித்ரு கடன் (முன்னோர் வழிபாடு) தத்துவத்தின் குறள் வடிவமாகும்.
1. மையக் குறள்: ஐம்புலத்தாறு ஓம்பல்
இல்வாழ்க்கை அதிகாரத்தில் இடம்பெறும் இக்குறள், இல்லறத்தானின் ஐந்து தலையாய சமூக, ஆன்மீகக் கடமைகளை வகுக்கிறது:
"தென்புலத்தார் தெய்வம் விருந்தொக்கல் தானென்றாங்கு
ஐம்புலத்தாறு ஓம்பல் தலை." (குறள் 43)
பொருள்: தென்புலத்தார் (மறைந்த முன்னோர்), தெய்வம் (வானோர்/இறைவன்), விருந்தினர், சுற்றத்தார் (ஒக்கல்), தான் ஆகிய ஐந்து பகுதியினரிடத்தும் தன் கடமைகளை வழுவாமல் ஆற்றுவதே இல்லற வாழ்வின் மிகச் சிறந்த நெறியாகும்.
வரிசை முறை: வள்ளுவர் தெய்வத்திற்கும் முன்னதாக "தென்புலத்தாரை" முதல் இடத்தில் வைத்துள்ளார். வாழ்வளித்த முன்னோர்க்கு ஆற்றும் நன்றிக் கடனே மற்றெல்லா வழிபாடுகளுக்கும் முந்தையது என்பதை இது உணர்த்துகிறது.
2. "தென்புலத்தார்" சொல்லியல் மற்றும் தத்துவப் பின்னணி
சொல்லாட்சி
தென்புலம்: பண்டைய மரபில் தெற்குத் திசை இயமனின் (யமதர்மன்) திசையாகவும், மறைந்த ஆன்மாக்கள் வாழும் உலகமாகவும் (பித்ரு லோகம்) கருதப்பட்டது. எனவே, தெற்குத் திசையில் உள்ள உலகில் வாழும் முன்னோரைத் "தென்புலத்தார்" என்றனர்.
சங்க இலக்கியங்களிலும் இக்கருத்து பரவலாகக் காணப்படுகிறது. புறநானூற்றில் காரிகிழார் பாண்டியன் பல்யாகசாலை முதுகுடுமிப் பெருவழுதியை வாழ்த்தும்போது:
என்று தென்புலத்தார்க்குச் செய்யும் கடனின் இன்றியமையாமையைக் குறிப்பிடுகிறார்.
தத்துவார்த்த நோக்கம்
உயிர் பிரிந்த முன்னோர் தாங்கள் செய்த வினைகளுக்கு ஏற்பத் தேவலோகம், நரகம் அல்லது மறுபிறவி ஆகியவற்றை அடைவர். அவர்கள் நற்கதி அடையவும், சாந்தியடையவும் அவர்களின் வழித்தோன்றல்கள் செய்யும் கடமைகள் (தர்ப்பணம், சிராத்தம், தானங்கள்) உதவும் என்ற நம்பிக்கை இதன் பின்னணியில் உள்ளது.
3. முன்னோர் கடன்: பஞ்ச மகாயாக மரபோடு ஒப்பீடு
இந்திய மரபில் இல்லறத்தான் தினமும் அல்லது உரிய காலங்களில் செய்ய வேண்டிய ஐம்பெரும் வேள்விகளை (பஞ்ச மகாயாகங்கள்) தர்ம சாஸ்திரங்கள் குறிப்பிடுகின்றன:
பஞ்ச மகாயாகம்
திருக்குறள் கூறும் முறை (குறள் 43)
கடமையின் நோக்கம்
பித்ரு யாகம்
தென்புலத்தார்
வாழ்வையும் குலத்தையும் தந்த முன்னோர்க்கு நன்றி செலுத்துதல் (நீர்க்கடன், உணவுப் பகிர்வு).
தேவ யாகம்
தெய்வம்
இயற்கைக் கூறுகளுக்கும் தேவர்களுக்கும் அவிர்ப்பாகம் வழங்கி வழிபடுதல்.
மனுஷ்ய யாகம்
விருந்து
வீடு தேடி வரும் அதிதிகளையும் ஏழைகளையும் உபசரித்தல்.
பூத / பிரம்ம யாகம்
ஒக்கல் & தான்
சுற்றத்தாரைப் பேணுதல், பிற உயிர்களைக் காத்தல், தன் குடும்பத்தைக் காத்து தர்மத்தில் நிற்றல்.
சாஸ்திரங்கள் கூறும் வேள்விச் சடங்குகளை, வள்ளுவர் மிக எளிய வாழ்வியல் ஒழுக்கமாக மாற்றி, இல்லறத்தானின் சமூக மற்றும் மரபுப் பொறுப்பாக மறுவரையறை செய்துள்ளார்.
4. முன்னோர்க்குச் செய்யும் நன்றிக் கடன்
திருவள்ளுவர் செய்ந்நன்றி அறிதல் அதிகாரத்தில் வலியுறுத்தும் உயர்ந்த விழுமியத்தின் தொடர்ச்சியே முன்னோர் வழிபாடாகும்:
வம்சத் தொடர்ச்சி: ஒரு மனிதன் இன்று அனுபவிக்கும் உடல், அறிவு, குலப் பெருமை, சொத்துக்கள் யாவும் அவனது முன்னோர்கள் அவனுக்கு விட்டுச் சென்ற கொடையாகும்.
கடன் தீர்த்தல்: பெற்றோருக்கு அவர்கள் வாழும் காலத்தில் செய்யும் பணிவிடை ஒரு பகுதி என்றால், அவர்கள் மறைந்த பிறகும் அவர்களை நினைவுகூர்ந்து நன்றி பாராட்டுவதே தென்புலத்தார் கடன்.
புதல்வரைப் பெறுவதன் நோக்கம்: "மங்கலம் என்ப மனைமாட்சி மற்றதன் / நன்கலம் நன்மக்கட் பேறு" (குறள் 60) என்று வள்ளுவர் கூறுவதும், அறநெறி தவறாத பிள்ளைகளைப் பெற்று, அவர்கள் மூலமாக இத்தகைய தென்புலத்தார் கடன்களைத் தடையின்றி ஆற்றுவதையே குறிக்கிறது.
5. உலகியல் வாழ்வும் ஆன்மீக விடுதலையும்
திருக்குறளில் தென்புலத்தார் வழிபாடு என்பது ஏதோ அச்சத்தின் அடிப்படையில் செய்யப்படும் சடங்கு அன்று. அது:
தலைமுறை இணைப்பு: கடந்த காலம் (முன்னோர்), நிகழ்காலம் (தான், ஒக்கல், விருந்து), எதிர்காலம் (பிள்ளைகள்) ஆகிய மூன்றையும் அறத்தால் இணைக்கும் சங்கிலி.
பகிர்ந்துண்ணும் பண்பு: தான் ஈட்டிய பொருளைத் தனக்கென மட்டுமே பயன்படுத்தாமல், முன்னோரின் ஆசியோடு பலருக்கும் பகிர்ந்து அளிக்கும் தியாக உணர்வு.
அறத்தின் உச்சம்: இவ்வாறு ஐவகை நெறியிலும் பிழையின்றி வாழும் இல்லறத்தானை, துறவிகளை விடவும் மேலான இடத்தில் வைத்து வள்ளுவர் போற்றுகிறார்:
"அறத்தாற்றின் இல்வாழ்க்கை ஆற்றின் புறத்தாற்றிற்
போஒய்ப் பெறுவ தெவன்." (குறள் 46)
தென்புலத்தார்க்கு உரிய கடமைகளைச் செய்து, உலகத்தாரோடு பொருந்தி வாழும் இல்லறத்தானுக்கு, காடுகளுக்குச் சென்று தனியாகத் தவம் செய்து பெறக்கூடிய மோட்சம் இல்லறத்திலேயே கைக்கூடும் என்பதே வள்ளுவத்தின் தெளிவான துணிவாகும்.
புறநானூறு மற்றும் அகநானூற்றில் தென்புலத்தார் வழிபாடு
சங்க இலக்கியங்களில் புறநானூறு மற்றும் அகநானூறு ஆகிய இரண்டு நூல்களும் பண்டைய தமிழர்களின் வாழ்வியல், தத்துவார்த்த நம்பிக்கைகள், இறந்தோருக்கான சடங்குகள் ஆகியவற்றை ஆழமாகப் பதிவு செய்துள்ளன.
மறைந்த முன்னோர்களைத் "தென்புலத்தார்" அல்லது "தென்புல வாழ்நர்" எனக் குறிப்பிட்டு, அவர்களுக்குரிய இறுதிக் கடன்கள், நடுகல் வணக்கம், நீர்க்கடன் மற்றும் படையல் இடுதல் போன்ற மரபுகளை இவ்விரு நூல்களும் மிக நுட்பமாக விவரிக்கின்றன.
1. புறநானூற்றில் தென்புலத்தார் மற்றும் நீர்க்கடன்
புறநானூற்றில் போர்க்களத்தில் உயிர்நீத்த வீரர்களுக்கும், மறைந்த மூதாதையர்களுக்கும் ஆற்ற வேண்டிய கடமைகள் தலையாய அறமாகக் கருதப்பட்டன.
அ) புதல்வர்கள் ஆற்றும் அருங்கடன் (புறம் 9)
பாண்டியன் பல்யாகசாலை முதுகுடுமிப் பெருவழுதியை நெட்டிமையார் வாழ்த்தும் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க இப்பாடல், போர் தொடங்குவதற்கு முன் ஆபத்து வராமல் காக்கப்பட வேண்டியவர்களின் பட்டியலில் புதல்வர்களைப் பெறாதோரையும் வைக்கிறது:
"ஆவும், ஆன் இயற் பார்ப்பன மாக்களும்,
பெண்டிரும், பிணியுடையீரும், பேணித்
தென்புல வாழ்நர்க்கு அருங்கடன் இறுக்கும்
பொன்போல் புதல்வர் பெறாஅ தீரும்..." (புறநானூறு 9)
விளக்கம்: தெற்குத் திசையில் வாழும் முன்னோர்க்கு (தென்புல வாழ்நர்க்கு) ஆற்ற வேண்டிய அரிய பித்ரு கடனைச் செலுத்துவதற்குரிய புதல்வர்களைப் பெறாதவர்கள், போரில் இறந்துவிட்டால் அவர்களது முன்னோர்க்குக் கடன் செய்ய ஆள் இல்லாமல் போய்விடும். எனவே அவர்களையும் போர்க்களத்தை விட்டு விலகிப் பாதுகாப்பான இடங்களுக்குச் செல்லுமாறு போர் அறம் வகுக்கப்பட்டது.
தத்துவம்: புதல்வரைப் பெறுவதே முன்னோரின் ஆன்ம சாந்திக்கும், குலத்தின் நற்கதிக்கும் இன்றியமையாதது என்ற தொல் மரபு இப்பாடலில் உறுதிப்படுகிறது.
ஆ) கையறுநிலையும் நீர்க்கடனும் (புறம் 234 & 249)
மன்னனோ, புலவரோ அல்லது உற்றாரோ இறக்கும்போது ஆற்றப்படும் சடங்குகளில் நீர்க்கடன் (தர்ப்பணம்/நீர்த்துறைச் சடங்கு) முதன்மையானதாக இருந்தது.
பாரி இறந்த பின்னர் கபிலர் உதிர்த்த கையறுநிலைப் பாடலிலும், பூதப்பாண்டியன் இறந்தபோது அவனது மனைவி பெருங்கோப்பெண்டு தீப்பாய முனையும் பாடலிலும் (புறம் 246) ஈமச் சடங்குகளின் விவரிப்புகள் வருகின்றன. மேலும் புறநானூறு 234-இல்:
"இனி யாரோ, மற்று இவர்க்கு ஈயு நரே?...
நிரைவளை முன்கை தழீஇ,
உயர்நிலை உலகத்து அவன் புகுந்தனனே!"
இறந்தவனை "உயர்நிலை உலகம்" புகுந்தவனாகக் கருதி, நதிக்கரையிலோ நீர்நிலைகளிலோ மக்கள் கூடி நீரால் கடன் கழிக்கும் வழக்கம் நடைமுறையில் இருந்ததை இது காட்டுகிறது.
இ) பிண்டம் வைத்தலும் பலியிடலும் (புறம் 234, 260)
நடுகல்லுக்கு நீராட்டி, நெய் பூசி, உணவுப் பிண்டங்களைப் படையலிட்டு வழிபடும் வழக்கம் புறநானூற்றில் பல இடங்களில் பதிவாகியுள்ளது:
"நடுகல் பீலி சூட்டித், துடிபடுத்தி,
தோப்பிக் கள்ளொடு புல்லகத்து இட்ட
சிறுதிணைப் பிண்டம்..." (புறநானூறு 260)
மறைந்த வீரனின் நடுகல்லுக்கு மயில்பீலி சூட்டி, அவனுக்குப் பிடித்த கள்ளையும், தினை மாவினால் செய்த பிண்டத்தையும் வைத்துப் படைத்தனர். இதுவே பின்னர் வந்த முன்னோர் வழிபாட்டுப் பலிச் சடங்குகளுக்குத் தொல்தமிழ்ச் சான்றாக விளங்குகிறது.
அகநானூறு தலைவன்-தலைவியின் காதல் வாழ்வைப் பாடினாலும், பாலைத் திணை வழிகளிலும், இல்லற அறங்களிலும் இறந்தோருக்கான நீர்க்கடன் மற்றும் கர்ம நம்பிக்கைகளை இயல்பாகப் பதிவு செய்துள்ளது.
அ) சுடுகாடும் நீர்க்கடன் ஆற்றும் மரபும் (அகம் 63)
பாலை நிலத்தின் கொடுமையையும், வழியில் காணப்படும் சுடுகாட்டு அமைப்பையும் விவரிக்கும் பாடலில், மனித வாழ்வின் நிலையாமையும் இறுதிக் கடனும் பேசப்படுகின்றன:
"சுடுசுடு சுடலைச் சூழிடம் புகுந்து,
இடுபிணம் தழீஇய இடும்பை நெஞ்சமொடு,
நீர்த்துறை படிந்து, கடன் கழித்து..."
விளக்கம்: இறந்த உடலைச் சுடுகாட்டில் இட்டு எரித்த பின்னர், சுற்றத்தார் அருகிலுள்ள நீர்நிலைக்குச் சென்று நீராடித் தங்கள் துயரத்தைத் தணித்து, மறைந்த ஆன்மாவிற்குரிய நீர்க்கடன்களைக் கழித்துவிட்டு வீடு திரும்பும் வழக்கம் அகநானூற்றில் காட்டப்படுகிறது.
இன்றும் வழக்கில் இருக்கும் 'ஈம நீராடல்' மற்றும் 'கற்கடவுளுக்கு நீர்க்கடன் கொடுத்தல்' ஆகிய சடங்குகளின் பழமையை இது பிரதிபலிக்கிறது.
பொருள் தேடச் செல்லும் தலைவன் பாலை வழியைக் கடக்கும்போது, போரில் இறந்துபோன மறவர்களுக்கு வைக்கப்பட்ட நடுகற்களைக் காண்கிறான்:
"பெயரும் பீடும் எழுதி, அதர்தொறும்
பீலி சூட்டிய பிறங்குநிலை நடுகல்..." (அகம் 131)
அந்த வழியே செல்லும் வணிகர்களும் வழிப்போக்கர்களும் அந்த நடுகற்களைத் தொழுது, தாகத்தோடு இருக்கும் அந்த ஆவிகள் சாந்தியடைய நீர் ஊற்றி வழிபட்டுச் செல்வர் என்ற குறிப்புகள் பாலைத் திணைப் பாடல்களில் வருகின்றன.
3. இலக்கியப் பதிவுகள் காட்டும் தத்துவ உண்மைகள்
புறநானூறு மற்றும் அகநானூற்றுப் பாடல்களை ஒருங்கிணைத்துப் பார்க்கும்போது நான்கு முக்கிய விழுமியங்கள் புலனாகின்றன:
சடங்கு / மரபு
இலக்கியக் குறிப்பு
தத்துவார்த்த உட்பொருள்
தென்புல வாழ்நர் கடன்
புறநானூறு 9
முன்னோருக்குக் கடன் செலுத்துவது தலையாய அறம்; அதற்காகவே புதல்வர்கள் போற்றப்பட்டனர்.
நீர்த்துறை கடன்
அகம் 63, புறம் 234
உடலை எரித்த பின் நீரில் முழுகி நீர்க்கடன் ஆற்றுவது ஆன்மாவை அடுத்த நிலைக்கு வழிநடத்தும் சடங்கு.
பிண்டம் படைத்தல்
புறநானூறு 260
தினை உணவு, பிண்டம், கள் ஆகியவற்றை வைத்து முன்னோருக்கு நன்றி தெரிவிக்கும் பலியிடுதல்.
நடுகல் வழிபாடு
அகம் 131, புறம் 264
மறைந்த வீரனையும் முன்னோனையும் தெய்வத்திற்கு இணையாகக் கல்லில் நிலைநிறுத்தி வணங்குதல்.
முடிபுரை
சங்க காலத்தில் தென்புலத்தார் வழிபாடு என்பது வெறும் மரணச் சடங்காக மட்டும் அமையாமல், வாழ்ந்து மறைந்த மூதாதையர்களுக்குத் தலைமுறைகள் கடந்து செலுத்தும் நன்றியுணர்வின் வெளிப்பாடாகவே அமைந்திருந்தது. புறநானூறு இதனை வீரம், அரசுரிமை மற்றும் அறத்தின் தளத்தில் நிறுவுகிறது; அகநானூறு இதனை வாழ்வியல் இயல்புகளோடும் மனித உணர்வுகளோடும் பிணைத்துக் காட்டுகிறது. இவ்விரு நூல்களின் பதிவுகளே பிற்காலத்தில் திருக்குறள் "தென்புலத்தார் தெய்வம் விருந்தொக்கல்" எனத் தொகுத்துரைத்த இல்லற அறத்திற்கு நேரடி வரலாற்று அடித்தளமாக அமைந்துள்ளன.
திருக்குறள் இல்லறவியல் பகுதியில், இல்வாழ்க்கையின் பெருமையைப் பேசும் தொடக்கத்திலேயே திருவள்ளுவர் "இயல்புடைய மூவர்" என்ற சொல்லாட்சியைப் பயன்படுத்துகிறார்:
"இல்வாழ்வான் என்பான் இயல்புடைய மூவர்க்கும்
நல்லாற்றின் நின்ற துணை." (குறள் 41)
இக்குறளுக்கு உரை வகுத்த பழைய உரையாசிரியர்கள் (குறிப்பாகப் பரிமேலழகர்) மற்றும் தற்காலத் திறனாய்வாளர்கள் மத்தியில், இது வர்ணாசிரம தர்மத்தின் நான்கு நிலைகளைக் (ஆசிரமங்களை) குறிக்கிறதா அல்லது தமிழ்ச் சமூகத்தின் இயல்பான உறவுநிலைகளைக் குறிக்கிறதா என்பதில் ஆழமான தத்துவார்த்த, சமூகவியல் விவாதங்கள் நிலவுகின்றன.
1. பரிமேலழகர் உரை: வர்ணாசிரமக் கோட்பாட்டுப் பார்வை
பரிமேலழகர் மற்றும் தொல்காப்பியக் காலத்திற்குப் பிந்தைய வைதிகச் செல்வாக்கைப் பின்பற்றிய உரையாசிரியர்கள், "இயல்புடைய மூவர்" என்பதை மனுதர்மம் முதலான தர்மசாஸ்திரங்கள் கூறும் நான்கு ஆசிரமங்களில் இல்லறம் நீங்கலான மற்ற மூவர் எனக் கொண்டனர்:
ஆசிரமம்
இயல்பு மற்றும் கடமை
இல்வாழ்வானின் உதவி
1. பிரம்மச்சரியம் (மாணவர் பருவம்)
கல்வி கற்கும் காலம்; பொருள் ஈட்ட இயலாத நிலை.
உணவும் உறைவிடமும் தந்து கல்வி பயில உதவுதல்.
2. வானப்பிரஸ்தம் (காடுறை வாழ்வு)
இல்லறக் கடமைகளை முடித்து மனைவியுடன் காட்டில் எளிய தவம் இயற்றுதல்.
கானகத்தில் வாழும் இவர்களுக்குத் தேவையான அடிப்படைப் பொருள்களை வழங்குதல்.
3. சந்நியாசம் (துறவறம்)
உலகப் பற்றுக்கள் அனைத்தையும் துறந்து மெய்யறிவு தேடும் நிலை.
ஐயம் (பிச்சை) ஏற்று வாழும் இவர்களின் பசி போக்கிப் பாதுகாத்தல்.
பரிமேலழகரின் தர்க்கம்:
நான்கு ஆசிரமங்களில் இல்வாழ்வான் (கிருகஸ்தன்) ஒருவனே உழைத்துப் பொருள் ஈட்டும் வலிமை கொண்டவன்.
மற்ற மூவரும் (மாணவன், காடுறைவோன், துறவி) பொருள் ஈட்டுவதில்லை; அவர்களின் வாழ்க்கை இல்வாழ்வானின் கொடையையும் தர்மத்தையுமே முழுமையாகச் சார்ந்துள்ளது.
எனவே, அந்த மூன்று ஆசிரமத்தாருக்கும் நல்வழியில் துணையாக நிற்பவனே சிறந்த இல்வாழ்வான் என்பது பரிமேலழகரின் துணிவு.
2. மாற்று உரைகள்: சமூகவியல் மற்றும் இயல்பு நெறிப் பார்வை
பரிமேலழகரின் வடநூல் சார் வர்ணாசிரம விளக்கத்தை ஏற்காத மணக்குடவர், பரிதியார், காலிங்கர் மற்றும் பிற்காலப் பாவாணர், வ.உ.சி போன்ற அறிஞர்கள் "இயல்புடைய மூவர்" என்பதற்குத் தமிழ்ச் சமூக இயல்புக்கு ஏற்ற மாற்று விளக்கங்களை முன்வைக்கின்றனர்:
அ) மணக்குடவர் உரை (அறம், பொருள், இன்பம்):
அறம், பொருள், இன்பம் ஆகிய மூன்றினது இயல்புகளோடு வாழும் உலக மக்களுக்கு, தன் இல்லற ஒழுக்கத்தால் சிறந்த துணையாக நிற்பவன் இல்வாழ்வான்.
ஆ) பரிதியார் உரை (உறவுநிலை மூவர்):
தன் தாய், தந்தை, மனைவி ஆகிய மூவரையும் நல்வழியில் பேணிப் பாதுகாப்பவனே இல்வாழ்வான்.
இ) பாவாணர், திரு.வி.க உள்ளிட்ட தமிழறிஞர்களின் பார்வை:
வர்ணாசிரமக் கட்டமைப்பு தமிழகத்தில் முழுமையாக வேரூன்றுவதற்கு முந்தைய தொல் மரபில், சமூகத்தில் ஆதரவற்றிருந்த மூவரை இது குறிக்கிறது:
உழைத்து வாழும் திறனுடைய ஒரு குடும்பத் தலைவன், சமூகத்தில் இயல்பாகவே பிறரைச் சார்ந்து வாழும் இந்த மூன்று நிலையினரையும் பாதுகாப்பதே இல்லறத்தின் சாரம் என்பர்.
திருவள்ளுவர் சமகாலத்து நிலவிய ஆசிரமத் தத்துவங்களை அறிந்திருந்தார் என்பதற்கு இக்குறள் சான்றாக அமைந்தாலும், அவர் அதனை வர்ண (ஜாதி) மேட்டிமைத்தனத்தோடு கையாளவில்லை.
இல்லறத்திற்கே முதன்மை:
வைதிக மரபில் சந்நியாசம் (துறவறம்) ஆசிரமங்களின் உச்சமாகக் கருதப்பட்டபோது, வள்ளுவரோ துறவிகள் உள்ளிட்ட மற்ற மூவருக்கும் உணவளித்துக் காக்கும் இல்வாழ்வானையே அனைவரையும் விடத் தலைசிறந்தவனாக (தலை) நிறுவுகிறார்.
வர்ணாசிரமத்தின் முக்கிய தூணான 'பிறப்பு அடிப்படையிலான தர்மத்தை' வள்ளுவர் முற்றாக நிராகரித்து, "பிறப்பொக்கும் எல்லா உயிர்க்கும் சிறப்பொவ்வா / செய்தொழில் வேற்றுமை யான்" (குறள் 972) என்று மனித சமத்துவத்தை நிலைநாட்டுகிறார்.
சமூகப் பங்களிப்பு:
வள்ளுவர் சுட்டும் துணை என்பது வெறும் சடங்கு சார்ந்த தானம் அல்ல; ஒரு சமூகம் அறிவு, ஆன்மீகம், சமூகப் பாதுகாப்பு ஆகிய மூன்றிலும் தழைத்தோங்க உற்பத்தியில் ஈடுபடும் மனிதன் ஆற்ற வேண்டிய சமூகப் பொறுப்புணர்வு (Social Responsibility) ஆகும்.
பரிமேலழகரின் பார்வையில் "இயல்புடைய மூவர்" என்பது பிரம்மச்சரிய, வானப்பிரஸ்த, சந்நியாச ஆசிரமங்களைக் குறிக்கும் சாஸ்திர மரபாக விளங்குகிறது. ஆயினும், வள்ளுவரின் சமத்துவ உள்ளடக்கத்தை ஆராயும் போது, அது வர்ணாசிரமத்தை அப்படியே கண்மூடித்தனமாக ஏற்காமல், பிறரைச் சார்ந்து நிற்கும் முப்பிரிவினரையும் தாங்கிப் பிடிக்கும் ஒரு குடும்பத் தலைவனின் உலகளாவிய அறக்கடமையாகவே மிளிர்கிறது.
