தொல்லியல் Maximalism:

இஸ்ரேல், எக்ஸோடஸ், தாவீது மற்றும் மேசியா — பைபிள் வரலாற்றை ஆதரிக்கும் தொல்லியல் வாதம்

சுருக்கம்

பைபிள் வரலாற்றை விமர்சிக்கும் Biblical Minimalism, பழைய ஏற்பாட்டின் பல வரலாற்றுக் கதைகள் பின்னாளில் உருவாக்கப்பட்ட தேசிய–மதக் கட்டுக்கதைகள் என்று வாதிடுகிறது. குறிப்பாக எக்ஸோடஸ், காணான் நுழைவு, தாவீதிய அரசாட்சி, “தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மக்கள்” என்ற கருத்து ஆகியவற்றின் வரலாற்றுத்தன்மை கேள்விக்குள்ளாக்கப்படுகிறது.

இதற்கு மாறாக Archaeological Maximalism அல்லது விரிவான biblical historical approach, தொல்லியல், கல்வெட்டுகள், பண்டைய Near Eastern ஆவணங்கள் மற்றும் பைபிள் உரைகள் ஆகிய அனைத்தையும் ஒருங்கிணைத்து, பைபிளின் வரலாற்று நினைவுகளுக்கு உரிய முக்கியத்துவம் வழங்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்துகிறது.

இந்த அணுகுமுறையின் அடிப்படை வாதம்:

ஒரு நிகழ்வுக்கான நேரடி தொல்லியல் ஆதாரம் கிடைக்கவில்லை என்பதே அந்த நிகழ்வு நடைபெறவில்லை என்பதற்கான ஆதாரம் அல்ல.

மேலும், பைபிளில் காணப்படும் பல முக்கிய வரலாற்று நபர்கள், அரசுகள், இடங்கள் மற்றும் அரசியல் நிகழ்வுகள் பைபிளுக்கு வெளியான கல்வெட்டுகள் மற்றும் தொல்லியல் ஆதாரங்களால் உறுதிப்படுத்தப்பட்டுள்ளன.

எனவே “தொல்லியல் பைபிளின் வரலாற்றை நிராகரித்துவிட்டது” என்பது அதிகப்படியான முடிவு.

1. Archaeological Maximalism என்றால் என்ன?

“Maximalism” என்ற சொல் பல்வேறு அறிஞர்களால் வெவ்வேறு பொருளில் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. எனவே இதை:

“பைபிளில் உள்ள ஒவ்வொரு நிகழ்வும் நிரூபிக்கப்பட்ட வரலாறு”

என்று வரையறுப்பது சரியல்ல.

மாறாக, இங்கு பயன்படுத்தப்படும் archaeological maximalist அணுகுமுறை:

1. பைபிளை ஒரு வரலாற்று ஆதாரமாக முற்றிலும் நிராகரிக்கக் கூடாது.
2. தொல்லியல் தரவுகளுடன் பைபிள் உரையை ஒப்பிட வேண்டும்.
3. பைபிளுக்கு வெளியான ஆதாரம் இல்லாததால் மட்டும் ஒரு நிகழ்வை கற்பனை என்று கூறக்கூடாது.
4. பண்டைய ஆவணங்கள் பெரும்பாலும் முழுமையற்றவை என்பதை கணக்கில் கொள்ள வேண்டும்.
5. தொல்லியல் ஆதாரம், உரை ஆதாரம், புவியியல் மற்றும் பண்டைய Near Eastern சூழல் ஆகியவற்றை ஒருங்கிணைக்க வேண்டும்.

இதுவே இந்த அணுகுமுறையின் அறிவியலியல் அடிப்படை.

2. Minimalism-ன் மிகப்பெரிய பிரச்சினை

Biblical Minimalism-ன் சில வடிவங்களில் காணப்படும் முக்கியமான அணுகுமுறை:

“நிகழ்வுக்கான வெளிப்புற ஆதாரம் இல்லை → நிகழ்வு நடந்திருக்க வாய்ப்பில்லை.”

ஆனால் இது வரலாற்று ஆய்வின் பொதுவான விதி அல்ல.

ஒரு நிகழ்வு உண்மையில் நடந்திருந்தாலும்:

• ஆவணம் அழிந்திருக்கலாம்;
• ஆவணம் எழுதப்படாமல் இருந்திருக்கலாம்;
• ஆவணம் இன்னும் கண்டுபிடிக்கப்படாமல் இருக்கலாம்;
• தொல்லியல் அடுக்குகள் அழிந்திருக்கலாம்;
• சிறிய சமூகத்தின் தடயங்கள் மறைந்திருக்கலாம்.

எனவே:

Absence of evidence ≠ evidence of absence

என்பது பண்டைய வரலாற்றில் மிக முக்கியமான எச்சரிக்கை.

3. தொல்லியல் “அமைதியாக” இருப்பதன் பிரச்சினை

பண்டைய எகிப்து, அசீரியா, பாபிலோன் போன்ற பேரரசுகளிடமிருந்து நமக்குக் கிடைக்கும் ஆவணங்கள் கூட முழுமையானவை அல்ல.

அரசர்கள் தங்கள்:

• வெற்றிகளைப் பதிவு செய்தனர்;
• தோல்விகளை மறைத்தனர்;
• அரசியல் பிரச்சார மொழியைப் பயன்படுத்தினர்.

எனவே:

“எகிப்திய ஆவணத்தில் Exodus இல்லை”

என்ற உண்மையிலிருந்து:

“Exodus நடந்ததே இல்லை”

என்ற முடிவுக்கு நேரடியாக செல்ல முடியாது.

அதிகபட்சமாக:

“Exodus-க்கு நேரடி சமகால எகிப்திய ஆதாரம் தற்போது கிடைக்கவில்லை”

என்று கூறலாம்.

இது இரண்டிற்கும் இடையில் மிகப் பெரிய அறிவியலியல் வேறுபாடு உள்ளது.

4. Merneptah Stele: இஸ்ரேல் உண்மையான வரலாற்றுச் சமூகமா?

இஸ்ரேலின் வரலாற்றுத்தன்மைக்கான மிக முக்கியமான ஆரம்ப ஆதாரங்களில் ஒன்று Merneptah Stele.

கி.மு. 13ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் எகிப்திய பாரோ Merneptah வெளியிட்ட கல்வெட்டில் “Israel” என்ற பெயர் இடம்பெறுகிறது.

இதன் முக்கியத்துவம் மிகப் பெரியது.

ஏனெனில் இது:

“இஸ்ரேல் என்ற மக்கள் பைபிளுக்குள் மட்டுமே உருவான கற்பனை”

என்ற வாதத்தை பலவீனப்படுத்துகிறது.

கி.மு. 1200க்கு அருகில் “Israel” என்று அடையாளப்படுத்தப்பட்ட மக்கள் காணானில் இருந்தனர்.

இதுவே Biblical maximalist வாதத்திற்கு முக்கிய அடித்தளம்.

5. ஆனால் இஸ்ரேல் காணானிலேயே இருந்தது என்றால் Exodus பொய்யா?

இது அவசியமான முடிவு அல்ல.

இரண்டு கேள்விகளைப் பிரிக்க வேண்டும்:

கேள்வி 1

ஆரம்ப இஸ்ரேலிய சமூகங்கள் காணானில் இருந்தனவா?

ஆம் — தொல்லியல் ஆதாரம் வலுவானது.

கேள்வி 2

அந்த மக்களின் முன்னோர்களில் சிலர் எகிப்துடன் தொடர்புடையவர்களாக இருந்திருக்க முடியுமா?

அதை தொல்லியல் முற்றிலும் நிராகரிக்கவில்லை.

ஒரு சமூகத்தின் ethnogenesis ஒரே இடத்தில் மட்டுமே நடைபெற வேண்டிய அவசியமில்லை.

ஒரு சிறிய குழு:

எகிப்து → வெளியேற்றம் → காணான் → உள்ளூர் மக்களுடன் இணைவு

என்ற செயல்முறையில் பங்கு பெற்றிருக்கலாம்.

பின்னர் அந்தக் குழுவின் நினைவு முழு இஸ்ரேல் மக்களின் தேசியக் கதையாக விரிவடைந்திருக்கலாம்.

இது Exodus-ஐ நிரூபிப்பதில்லை.

ஆனால் Exodus-ஐ முற்றிலும் நிராகரிக்கவும் போதுமானதாக இல்லை.

6. “எக்ஸோடஸில் 6 லட்சம் ஆண்கள்” — Maximalist எப்படி அணுக வேண்டும்?

இங்கு maximalist கூட critical ஆக இருக்க வேண்டும்.

எக்ஸோடஸ் நூலில் காணப்படும் மிகப் பெரிய மக்கள் தொகை எண்ணிக்கைகளை அப்படியே வரலாற்று census என்று எடுத்துக்கொள்வது சிக்கலானது.

பழைய எபிரேய 'eleph என்ற சொல்லின் பொருள் குறித்து மொழியியல் விவாதங்கள் உள்ளன.

அது:

• ஆயிரம்
• குடும்பக் குழு
• clan
• military unit

போன்ற பொருள்களில் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கலாம் என்று பல்வேறு கருத்துகள் உள்ளன.

எனவே:

“பைபிளில் 600,000 என்று இருக்கிறது; ஆகவே 20–30 லட்சம் மக்கள் எகிப்திலிருந்து வெளியேறினர்”

என்று மட்டும் வாதிடுவது maximalism-க்கு தேவையற்ற பலவீனம்.

மாறாக:

“பெரும் அளவிலான மக்கள் இயக்கத்தின் நினைவொன்று பின்னர் மிகப்பெரிய தேசிய எண்ணிக்கைகளுடன் வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கலாம்”

என்பது அதிக நுட்பமான அணுகுமுறை.

7. எகிப்தில் செமிட்டிக் மக்கள் இருந்ததற்கான வரலாற்றுப் பின்னணி

Exodus-ஐ மதிப்பிடும்போது பண்டைய எகிப்தின் சமூக சூழலை மறக்கக்கூடாது.

எகிப்தின் கிழக்கு டெல்டா மற்றும் Sinai–Levant எல்லைப் பகுதிகள் எகிப்தியர்களுக்கும் மேற்கு ஆசிய செமிட்டிக் மக்களுக்கும் இடையிலான தொடர்பு மண்டலமாக இருந்தன.

இதனால்:

“ஒரு எபிரேய/செமிட்டிக் குழு எகிப்தில் இருந்திருக்க முடியாது”

என்பது வரலாற்று ரீதியாக ஏற்க முடியாத பொதுமைப்படுத்தல்.

கேள்வி:

“அவர்கள் இருந்தார்களா?”

என்பதைக் கடந்து:

“அவர்கள் யார்?”

“அவர்களின் அளவு என்ன?”

“அவர்கள் எப்போது வெளியேறினர்?”

என்பதாக மாறுகிறது.

இவை இன்னும் திறந்த ஆய்வுக் கேள்விகள்.

8. காணான் குடியேற்றம்: Maximalist மறுவிளக்கம்

Minimalist சில விளக்கங்களில்:

“Israel = Canaanites; ஆகவே Exodus இல்லை.”

என்ற தர்க்கம் உருவாகலாம்.

ஆனால் இது ஒரு false dichotomy ஆக இருக்கலாம்.

ஒரு புதிய மக்கள் அடையாளம் உருவாகும்போது:

உள்ளூர் மக்கள் + வெளிப்புற மக்கள் + மேய்ச்சல் குழுக்கள் + மத மாற்றம் + அரசியல் மாற்றம்

என பல காரணிகள் ஒன்றிணையலாம்.

அதனால்:

Israelite ethnogenesis had multiple components

என்ற மாதிரி biblical maximalist பார்வையிலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்படலாம்.

இதனால் காணானிய தொல்லியல் தரவு Exodus-ஐ அவசியமாக அழிப்பதில்லை.

9. Jericho பிரச்சினை

யோசுவா நூலில் Jericho முக்கியமான இடம்.

Jericho தொல்லியல் அகழாய்வுகள் பல்வேறு காலகட்டங்களின் அழிவுகள் மற்றும் குடியேற்றத் தடயங்களை வெளிப்படுத்தியுள்ளன.

ஆனால் அதன் chronology குறித்து நீண்டகால விவாதம் உள்ளது.

அதனால்:

“Jericho கண்டுபிடிக்கப்பட்டது → Joshua நிரூபிக்கப்பட்டார்”

என்பது மிக எளிமையான வாதம்.

அதேபோல்:

“Joshua காலத்துக்கு பொருந்தும் அழிவு அடுக்கு இல்லை → Joshua கற்பனை”

என்பதும் அதே அளவுக்கு எளிமைப்படுத்தல்.

Maximalist அணுகுமுறை:

தொல்லியல் chronology மற்றும் biblical chronology இரண்டையும் மீண்டும் மீண்டும் சோதிக்க வேண்டும்; ஒரு குறிப்பிட்ட chronological model பொருந்தவில்லை என்பதற்காக முழு narrative-ஐ நிராகரிக்க முடியாது.

10. David: “கற்பனை அரசன்” என்ற கருத்தின் சிக்கல்

தாவீது பற்றிய விவாதம் maximalism-க்கு மிகவும் முக்கியமான உதாரணம்.

ஒரு காலத்தில் சில விமர்சன அணுகுமுறைகளில்:

“David may have been a later literary creation”

என்ற கருத்து வலுவாக இருந்தது.

ஆனால் Tel Dan Stele இந்த விவாதத்தை மாற்றியது.

“House of David” என்று பொதுவாக வாசிக்கப்படும் பகுதி, கி.மு. 9ஆம் நூற்றாண்டில் ஒரு Davidic dynasty பற்றிய வெளிப்புற நினைவைக் காட்டுகிறது.

இதனால்:

தாவீது என்ற பெயருடன் தொடர்புடைய ஒரு வரலாற்று அரச வம்சம் இருந்திருக்கலாம்

என்பது மிகவும் வலுவானதாகிறது.

இது பைபிளில் உள்ள தாவீதின் ஒவ்வொரு நிகழ்வையும் நிரூபிக்காது.

ஆனால்:

“David = pure literary fiction”

என்ற வாதத்திற்கு இது மிக முக்கியமான சவால்.

11. United Monarchy: பெரிய பேரரசா அல்லது சிறிய அரசா?

இங்கு maximalist வாதமும் தன்னை கட்டுப்படுத்த வேண்டும்.

பைபிள் தாவீது–சாலொமோன் காலத்தை மிகப்பெரிய அரசியல் அமைப்பாக காட்டுகிறது.

தொல்லியல் இதை குறித்து விவாதிக்கிறது.

சிலர்:

“United Monarchy was substantial”

என்று வாதிடுகின்றனர்.

மற்றவர்கள்:

“It was a much smaller highland polity”

என்று கூறுகின்றனர்.

ஆனால் இரு அணிகளுக்கும் பொதுவான தரவு:

கி.மு. 10ஆம் நூற்றாண்டில் மத்திய மலைப்பகுதியில் அரசியல் மையப்படுத்தல் நடந்தது.

எனவே கேள்வி:

“அரசு இருந்ததா?”

என்பதைத் தாண்டி:

“அந்த அரசு எவ்வளவு பெரியது?”

என்பதாக மாறுகிறது.

இது maximalism-க்கு முக்கியமான பாடம்.

12. Hezekiah மற்றும் Sennacherib: பைபிளுக்கு வெளியான வலுவான உறுதிப்படுத்தல்

இங்கு Biblical maximalist வாதம் மிகவும் வலுவாகிறது.

அசீரிய மன்னன் Sennacherib யூதாவைத் தாக்கியதும், Hezekiah-வின் காலத்தில் எருசலேம் முற்றுகையிடப்பட்டதும் Assyrian records-ல் இடம்பெறுகின்றன.

Sennacherib-ன் prism-ல் Hezekiah குறிப்பிடப்படுகிறார்.

மேலும்:

• Lachish reliefs
• Hezekiah's Tunnel
• Broad Wall
• Jerusalem fortification evidence

போன்ற தொல்லியல் ஆதாரங்கள் கி.மு. 8ஆம் நூற்றாண்டின் Judah பற்றிய பைபிள் வரலாற்றுடன் குறிப்பிடத்தக்க ஒத்திசைவை வழங்குகின்றன.

இதன் மூலம் ஒரு முக்கியமான முடிவு:

பைபிள் ஆசிரியர்கள் வரலாற்று அரசியல் நிகழ்வுகளை முழுமையாகக் கற்பனை செய்தனர் என்ற பொதுவான maximalist எதிர்ப்பு பலவீனமடைகிறது.

13. Babylonian destruction: மற்றொரு முக்கிய ஒத்திசைவு

கி.மு. 586இல் Jerusalem அழிக்கப்பட்டது என்பது:

• பைபிள் நூல்கள்
• Babylonian historical context
• தொல்லியல் destruction layers

ஆகிய பல தரவுகளால் ஆதரிக்கப்படுகிறது.

இதனால் Judah-வின் அரசியல் வரலாற்றில் பைபிள் முழுமையாக வரலாற்றற்ற இலக்கியம் அல்ல என்பது தெளிவாகிறது.

14. Mesha Stele மற்றும் Israel

Mesha Stele, Moab மற்றும் Israel இடையிலான அரசியல் மோதல்களுக்கு முக்கியமான வெளிப்புற ஆதாரமாகும்.

இது Omri-ன் ஆட்சியையும் Moab–Israel உறவையும் வெளிப்படுத்துகிறது.

இதன் முக்கியத்துவம்:

Israel என்பது biblical literary invention மட்டுமல்ல; அண்டை அரசுகளால் அறியப்பட்ட உண்மையான Iron Age அரசியல் அமைப்பு.

இதுவே maximalist historical argument-க்கு வலுவான ஆதாரம்.

15. “தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மக்கள்” என்ற கருத்தை maximalism எவ்வாறு அணுகுகிறது?

இங்கு வரலாற்றுக்கும் இறையியலுக்கும் இடையிலான எல்லையைத் தெளிவுபடுத்த வேண்டும்.

தொல்லியல்:

“Yahweh உண்மையில் Israel-ஐத் தேர்ந்தெடுத்தார்”

என்று நிரூபிக்க முடியாது.

ஆனால்:

Israel என்ற சமூகத்திடம் மிகத் தொன்மையான தனித்துவமான Yahwistic covenant identity இருந்தது

என்பதை இலக்கியம், epigraphy, archaeology ஆகியவற்றை இணைத்து ஆய்வு செய்ய முடியும்.

எனவே maximalist வாதம்:

“தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மக்கள்” என்ற இறையியல் கருத்து வரலாற்று சமூகத்தின் உண்மையான சுய அடையாளத்தின் மீது கட்டமைக்கப்பட்டிருக்கலாம்.

16. “தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மக்கள்” என்ற கருத்து பின்னாளில் உருவாக்கப்பட்டதா?

இது minimalist வாதத்தின் முக்கியப் பகுதி.

ஆனால் ஒரு maximalist எதிர்வாதம்:

ஒரு கருத்து பின்னாளில் விரிவடைந்திருக்கலாம் என்பதால் அதன் ஆரம்ப வடிவமே கற்பனை என்று நிரூபிக்க முடியாது.

உதாரணமாக:

ஒரு பழைய வரலாற்று நினைவு → பல நூற்றாண்டுகளாக இறையியல் விளக்கம் → தேசிய அடையாளம்

என்ற வளர்ச்சி சாத்தியம்.

எனவே:

later theological development ≠ complete invention

என்பது இங்கு முக்கியமான வாதம்.

17. மேசியா: அரசியல் கருத்திலிருந்து இறையியல் கருத்தாக

“Messiah” என்ற சொல்லின் ஆரம்பப் பொருள் “அபிஷேகம் செய்யப்பட்டவர்”.

இது அரசர்களோடு தொடர்புடையது.

ஆனால் பின்னர்:

Davidic kingship

↓

future Davidic ruler

↓

restoration of Israel

↓

eschatological salvation

என்ற கருத்து வளர்ந்தது.

இதில் வரலாற்று அரசியல் நினைவும் எதிர்கால மத எதிர்பார்ப்பும் இணைகின்றன.

Maximalist பார்வையில்:

இது வெறும் திடீர் கற்பனை அல்ல; உண்மையான அரசியல்–மத வரலாற்றில் வேரூன்றிய கருத்தின் வளர்ச்சி.

18. இயேசு மற்றும் மேசியா

கிறிஸ்தவம் இந்த மேசியா கருத்தை இயேசுவுடன் இணைத்தது.

இதில்:

• Davidic lineage
• Bethlehem
• Jerusalem
• Passover
• Temple
• crucifixion
• resurrection
• kingdom of God

என பல யூதக் கருத்துகள் மறுவடிவமைக்கப்பட்டன.

இவற்றில் அனைத்தும் தனித்தனியாக தொல்லியல் மூலம் நிரூபிக்க முடியாது.

ஆனால் இயேசுவின் காலத்தில்:

• Roman occupation
• Jewish messianic expectation
• Temple-centered Judaism
• Pharisaic and Sadducean movements
• apocalyptic expectations

இருந்த வரலாற்றுச் சூழல் உறுதியானது.

அதனால் கிறிஸ்தவ மேசியா கருத்தை முழுமையான வெற்றிடத்தில் தோன்றிய கற்பனை என்று கூறுவது வரலாற்றுச் சூழலை மிகைப்படுத்தி எளிமைப்படுத்துகிறது.

19. Archaeology என்ன நிரூபிக்க முடியும்? என்ன முடியாது?

இது maximalist கட்டுரையின் அறிவியலியல் இதயம்.

தொல்லியல் வலுவாகக் காட்டக்கூடியவை:

• மக்கள் வாழ்ந்தனர்
• நகரங்கள் இருந்தன
• அரசுகள் இருந்தன
• போர்கள் நடந்தன
• அரசர்கள் இருந்தனர்
• மதக் கட்டிடங்கள் இருந்தன
• மக்கள் இடம்பெயர்ந்தனர்
• அழிவு நிகழ்ந்தது

தொல்லியல் நேரடியாக நிரூபிக்க முடியாதவை:

• இறைவன் ஒரு தீர்க்கதரிசியிடம் பேசினார்
• ஒரு மக்கள் தெய்வத்தால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டனர்
• அற்புதம் நடந்தது
• இறைவன் ஒரு குறிப்பிட்ட மனிதரை மேசியாவாக நியமித்தார்

இதனால் maximalism கூட:

Historical evidence supports the plausibility and context of the biblical narrative; theology interprets its divine meaning.

என்று கூற வேண்டும்.

20. “தொல்லியல் பைபிளை நிரூபித்துவிட்டது” என்ற வாதத்தின் பிரச்சினை

Maximalism-ன் பலவீனமான வடிவம்:

“Archaeology has proved the Bible.”

இது கல்வியியல் ரீதியாக பாதுகாக்க கடினமான கூற்று.

ஏனெனில் தொல்லியல்:

ஒரு குறிப்பிட்ட நிகழ்வின் வரலாற்றுத்தன்மையை ஆதரிக்கலாம், ஆனால் முழு இறையியல் விளக்கத்தை நிரூபிக்க முடியாது.

எனவே வலுவான maximalist வாதம்:

“Archaeology has repeatedly demonstrated that biblical historical claims cannot simply be dismissed as late fictional constructions.”

என்பதாக இருக்க வேண்டும்.

21. Minimalism-க்கு எதிரான முக்கிய வாதம்

Minimalism:

“பின்னர் எழுதப்பட்டது → ஆகவே கற்பனை”

என்று சில நேரங்களில் அணுகுகிறது.

Maximalism கேட்கும் கேள்வி:

“ஒரு நூல் பின்னர் தொகுக்கப்பட்டிருந்தாலும், அதில் பழைய வரலாற்று நினைவுகள் இருக்க முடியாதா?”

முடியும்.

ஒரு நூலின் final literary form மற்றும் அதில் உள்ள historical traditions இரண்டையும் ஒன்றாகக் கருதக் கூடாது.

இதுவே Biblical maximalism-ன் முக்கியமான methodological point.

22. பைபிள் ஒரு வரலாற்று archive அல்ல

இதையும் maximalism ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

பைபிள்:

• வரலாறு
• இறையியல்
• கவிதை
• சட்டம்
• ஞான இலக்கியம்
• தீர்க்கதரிசனம்
• தேசிய நினைவு
• மத போதனை

ஆகியவற்றின் கலவையாகும்.

எனவே ஒவ்வொரு வசனத்தையும் modern historiography போலப் படிப்பது தவறு.

ஆனால் அதே காரணத்தால்:

“இது இறையியல் நூல்; எனவே வரலாற்று தகவல் இல்லை”

என்ற முடிவும் தவறானது.

23. Archaeological Maximalism-ன் வலுவான வடிவம்

இதனை ஒரு முறைப்படியாக அமைத்தால்:

முதல் கொள்கை

பைபிளை முன்கூட்டியே பொய் என்று கருதக்கூடாது.

இரண்டாவது கொள்கை

பைபிளை முன்கூட்டியே முழுமையாக சரி என்றும் கருதக்கூடாது.

மூன்றாவது கொள்கை

ஒவ்வொரு கூற்றையும் தனித்தனியாக சோதிக்க வேண்டும்.

நான்காவது கொள்கை

தொல்லியல் ஆதாரம் இல்லாதது = நிகழ்வு இல்லை என்றல்ல.

ஐந்தாவது கொள்கை

பைபிளுக்கு வெளியான உறுதிப்படுத்தல்கள் கிடைக்கும் இடங்களில் அவற்றை தீவிரமாக எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

இதுவே உண்மையில் பாதுகாக்கக்கூடிய maximalist methodology.

24. முக்கிய ஆதாரங்களின் தொகுப்பு

இந்தத் தொகுப்பு ஒரு முக்கியமான உண்மையை காட்டுகிறது:

பைபிளின் வரலாற்று உலகம் பண்டைய Near Eastern வரலாற்றிலிருந்து துண்டிக்கப்பட்ட கற்பனை உலகம் அல்ல.

25. அப்படியானால் Exodus நிரூபிக்கப்பட்டதா?

இல்லை.

இதனை நேர்மையாகச் சொல்ல வேண்டும்.

Exodus-ன் முழு biblical version தொல்லியல் மூலம் நிரூபிக்கப்படவில்லை.

ஆனால் அதே நேரத்தில்:

Exodus-ன் அனைத்து வரலாற்று நினைவுகளும் பொய் என்று தொல்லியல் நிரூபிக்கவில்லை.

இதற்கிடையே ஒரு பெரிய ஆய்வுப் பரப்பு உள்ளது.

அந்தப் பரப்பில்:

• Egyptian–Levantine migration
• Semitic populations in Egypt
• pastoral groups
• population movements
• Canaanite ethnogenesis
• cultural memory

ஆகியவை ஆராயப்படுகின்றன.

26. “இஸ்ரேல் = காணானியர்” என்ற கூற்றுக்கு Maximalist பதில்

இது ஒரு முக்கியமான எதிர்வாதம்.

இஸ்ரேலிய சமூகத்தில் காணானிய கலாச்சாரத் தொடர்ச்சி இருக்கிறது என்பது உண்மையாக இருக்கலாம்.

ஆனால்:

Cultural continuity does not exclude migration.

ஒரு புதிய மக்கள் குழு உள்ளூர் மக்களுடன் கலந்துவிட்டால்:

• மொழி தொடரலாம்
• உணவு தொடரலாம்
• கட்டிட முறை தொடரலாம்
• பானை வடிவங்கள் தொடரலாம்
• விவசாய முறைகள் தொடரலாம்

ஆனால் சமூக அடையாளம் மாறலாம்.

எனவே:

“காணானிய கலாச்சாரத் தொடர்ச்சி உள்ளது”

என்பது,

“எகிப்திய அல்லது வெளிப்புற முன்னோர்கள் யாரும் இல்லை”

என்பதை நிரூபிக்காது.

27. இறுதி மெய்யியல் கேள்வி

இறுதியில் விவாதம் தொல்லியலைத் தாண்டுகிறது.

ஒரு maximalist கேட்கலாம்:

“வரலாற்று இஸ்ரேல் இருந்தது என்பதை நாம் ஏற்றுக்கொண்டால், அவர்களின் Yahwistic self-understanding-ஐ முழுமையாக மனிதக் கற்பனை என்று நிராகரிக்க எந்த தனிப்பட்ட தொல்லியல் ஆதாரம் உள்ளது?”

அதற்கான பதில்:

தொல்லியலால் அத்தகைய இறையியல் தீர்ப்பை வழங்க முடியாது.

அதேபோல்:

“Yahweh அவர்களை உண்மையாகத் தேர்ந்தெடுத்தார்”

என்றும் தொல்லியல் நிரூபிக்க முடியாது.

இது வரலாற்று ஆதாரத்திலிருந்து மெய்யியல்/இறையியல் விளக்கத்திற்குச் செல்லும் இடமாகும்.

28. முடிவுரை

Archaeological Maximalism-ன் வலுவான நிலைப்பாடு:

பைபிளின் வரலாற்றை நிரூபிக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் தொல்லியல் இல்லை; அதேபோல் பைபிளின் வரலாற்றை நிராகரிக்க வேண்டிய கட்டாயத்திலும் தொல்லியல் இல்லை.

தொல்லியல் வழங்கும் தரவுகளைப் பார்க்கும்போது:

Israel இருந்தது — உறுதியானது.

Judah இருந்தது — உறுதியானது.

Jerusalem ஒரு முக்கிய அரசியல் மையமாக இருந்தது — உறுதியானது.

Davidic dynasty குறித்த வெளிப்புற ஆதாரம் உள்ளது — வலுவானது.

Israel–Moab மோதல்கள் வரலாற்று சூழலில் உள்ளன — வலுவானது.

Assyria–Judah போர்கள் — வெளிப்புற ஆதாரங்களால் உறுதிப்படுத்தப்படுகின்றன.

Jerusalem அழிவு — தொல்லியல் மற்றும் பண்டைய வரலாற்றால் உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது.

ஆனால்:

முழு Exodus narrative — இன்னும் விவாதத்திற்குரியது.

Joshua-வின் முழு conquest model — விவாதத்திற்குரியது.

“தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மக்கள்” என்ற தெய்வீக கூற்று — வரலாற்று தொல்லியல் சோதனைக்கு அப்பாற்பட்ட இறையியல் கூற்று.

மேசியா தெய்வீகமாக நியமிக்கப்பட்டவர் — வரலாற்று ஆதாரத்தால் மட்டும் தீர்மானிக்க முடியாத இறையியல் கூற்று.

எனவே archaeological maximalism-ன் மிகவும் பாதுகாப்பான மற்றும் வலுவான முடிவு:

“தொல்லியல் பைபிளின் ஒவ்வொரு விவரத்தையும் நிரூபிக்கவில்லை; ஆனால் பைபிள் வரலாற்றை முழுவதுமாக மனிதக் கற்பனை, பின்னாளின் தேசியக் கட்டுக்கதை, அல்லது வரலாற்றற்ற மத இலக்கியம் என்று நிராகரிக்கும் minimalist முடிவுகளுக்கும் தொல்லியல் ஆதரவு அளிக்கவில்லை.”

மேலும்,

“இஸ்ரேல் காணானிய சமூகங்களின் உள்ளார்ந்த மாற்றங்களிலிருந்து உருவானது” என்ற தொல்லியல் மாதிரி ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டாலும், அதுவே எகிப்துடன் தொடர்புடைய முன்னோடி குழுக்கள், இடம்பெயர்வு, அல்லது பின்னர் தேசிய நினைவாக உருவான Exodus மரபைத் தானாக நிராகரிப்பதில்லை.

இறுதியாக:

வரலாற்று இஸ்ரேலின் இருப்பை தொல்லியல் உறுதிப்படுத்துகிறது; இஸ்ரேலின் தெய்வீகத் தேர்வு என்பது இறையியல் கூற்று; மேசியா என்பது வரலாற்று–இறையியல் வளர்ச்சியின் கருத்து. இந்த மூன்றையும் ஒன்றாகக் கலந்து “மனிதக் கற்பனை” அல்லது “முழுமையான தெய்வீக வரலாறு” என்ற இரு முனைகளில் மட்டும் தீர்ப்பது academic ஆய்வைத் தேவையற்ற வகையில் எளிமைப்படுத்துகிறது.

அதனால் Biblical Archaeological Maximalism-ன் சிறந்த வடிவம் “Bible says it, therefore it happened” அல்ல; “Bible says it, archaeology must test it without assuming beforehand that it is false” என்பதே ஆகும்.