மெய்யியல் ஞான மரபில் விக்ரக வழிபாடு:

அருவமான பரம்பொருளை மனதில் நிலைநிறுத்தும் உன்னதமான ஆன்மிக உத்தி

முன்னுரை

மனிதன் “இறைவன் யார்?”, “இந்தப் பிரபஞ்சம் எவ்வாறு தோன்றியது?”, “உயிரின் அடிப்படை என்ன?”, “மனித வாழ்வின் இறுதி நோக்கம் என்ன?” போன்ற கேள்விகளை எழுப்பிய காலத்திலிருந்தே மதமும் மெய்யியலும் தோன்றியிருக்கின்றன. இக்கேள்விகளுக்கான பதில்கள் உலகின் பல்வேறு ஞான மரபுகளில் வெவ்வேறு வடிவங்களில் வெளிப்பட்டன.

இந்திய மெய்யியல் மரபின் தனிச்சிறப்பு, இறைவன் அல்லது பரம்பொருளை வெறும் அறிவுசார் கருத்தாக மட்டுமே அணுகாமல், அனுபவிக்கக்கூடிய ஆன்மிக உண்மையாக அணுகியிருப்பது ஆகும். அருவமான பரம்பொருளை மனதில் நிலைநிறுத்துவதற்காக உருவம், சின்னம், மந்திரம், ஆலயம், தியானம், பூஜை போன்ற பல்வேறு வழிமுறைகள் உருவாகின.

இந்தப் பின்னணியில் விக்ரக வழிபாடு (மூர்த்தி வழிபாடு) என்பது வெறும் கல், உலோகம் அல்லது மரத்தை “கடவுள்” என்று கருதும் எளிய நடைமுறை அல்ல. மாறாக, அருவமான தெய்வீகத்தை மனித மனத்திற்கு அணுகக்கூடிய ஒரு குறியீட்டு, உளவியல் மற்றும் ஆன்மிக ஊடகமாக புரிந்துகொள்ளலாம்.

இந்தக் கட்டுரையின் மைய வாதம்:

உலகைப் படைத்த பரம்பொருள் அருவமானதாக இருந்தாலும், மனித மனம் உருவம், குறியீடு, ஒலி, காட்சி ஆகியவற்றின் மூலம் கவனத்தை ஒருமுகப்படுத்துவதில் இயல்பாகச் செயல்படுவதால், விக்ரக வழிபாடு இறைச்சிந்தனையை மனதில் நிலைநிறுத்தும் ஒரு வலுவான ஆன்மிக உத்தியாக விளங்குகிறது.

1. “இறைவன்” என்ற மெய்யியல் கருத்து

மெய்யியலில் “இறைவன்” என்ற கருத்து பல நிலைகளில் விவாதிக்கப்படுகிறது.

ஒரு அணுகுமுறையில் இறைவன்:

• பிரபஞ்சத்தின் முதல் காரணம்,
• உலகின் நிலைநிறுத்தும் காரணம்,
• எல்லா உயிர்களுக்கும் ஆதாரம்,
• அறிவின் அடிப்படை,
• அறத்தின் ஆதாரம்,
• இறுதி உண்மை

எனப் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறார்.

இந்தியத் தத்துவ மரபுகளில் பிரம்மம் (Brahman) என்ற கருத்து குறிப்பாக முக்கியமானது. உபநிடத மரபில் அது எல்லாவற்றிற்கும் அடிப்படையான பரம்பொருளாக சிந்திக்கப்படுகிறது.

ஆனால் இங்கு ஒரு முக்கியமான பிரச்சினை எழுகிறது:

அருவமான, எல்லையற்ற, புலன்களுக்கு அப்பாற்பட்ட ஒன்றை மனிதன் எவ்வாறு சிந்திப்பான்?

இதற்கான பதில்களில் ஒன்றுதான் குறியீட்டு வழிபாடு.

2. மனித மனம் உருவத்தின் மூலம் சிந்திக்கிறது

மனித சிந்தனையின் அடிப்படை இயல்புகளில் ஒன்று உருவகப்படுத்தல்.

ஒரு மனிதரை நினைத்தால், அவருடைய பெயரை மட்டும் நினைப்பதில்லை. முகம், குரல், உடல் அமைப்பு போன்ற காட்சிகளும் மனதில் தோன்றுகின்றன.

அதேபோல:

• தேசியக் கொடி → நாடு
• சிலுவை → கிறிஸ்தவ மரபு
• பிறை → இஸ்லாமிய கலாச்சார அடையாளம்
• புத்தர் உருவம் → புத்த ஞானம்
• ஓம் → பரம்பொருள்/பிரணவம்
• சிவலிங்கம் → சிவத் தத்துவம்

என குறியீடுகள் குறிப்பிட்ட ஆழமான கருத்துகளை மனதில் எழுப்புகின்றன.

எனவே ஒரு விக்ரகத்தைப் பார்க்கும்போது, பக்தரின் நோக்கம் வெறும் கல்லைப் பார்ப்பது அல்ல.

அது:

“இந்த உருவத்தின் மூலம் நான் நினைக்கும் பரம்பொருளை மனதில் நிலைநிறுத்துகிறேன்”

என்பதாக இருக்கலாம்.

3. “விக்ரகம் = கடவுள்” என்ற எளிமைப்படுத்தல்

விக்ரக வழிபாட்டின் மீது முன்வைக்கப்படும் பொதுவான விமர்சனம்:

“கல் அல்லது உலோகத்தை கடவுளாக எப்படி வணங்க முடியும்?”

இந்தக் கேள்வி ஒரு குறிப்பிட்ட அளவில் புரிந்துகொள்ளத்தக்கது. ஆனால் இந்த விமர்சனம் விக்ரக வழிபாட்டின் முழுமையான தத்துவ அடிப்படையை எடுத்துக்காட்டுவதில்லை.

ஏனெனில் இந்து தத்துவ மரபில் மூர்த்தி மற்றும் பரம்பொருள் இரண்டையும் ஒரே கருத்தாகக் கட்டாயமாகக் கருத வேண்டியதில்லை.

விக்ரகம் ஒரு தெய்வீக இருப்பின் பிரதிநிதித்துவ வடிவமாகவும், வழிபாட்டிற்கான தியான மையமாகவும் செயல்படுகிறது.

இதனை நவீன மொழியில்:

Representation + Concentration + Devotion

என்று கூறலாம்.

அதாவது:

குறியீடு → கவனம் → இறைச்சிந்தனை → பக்தி → ஆன்மிக அனுபவம்

என்ற செயல்முறை.

4. நிர்குணம் – சகுணம்: இந்திய மெய்யியலின் ஆழமான வேறுபாடு

இந்திய ஞான மரபில் இறைவனைப் பற்றிய மிக முக்கியமான வேறுபாடு:

நிர்குண பிரம்மம்

குணங்களால் வரையறுக்க முடியாத பரம்பொருள்.

சகுண பிரம்மம்

மனிதன் தியானிக்கவும் வழிபடவும் ஏற்ற வகையில் குணங்களுடன் சிந்திக்கப்படும் இறை வடிவம்.

இரண்டையும் முற்றிலும் எதிர்மறையான கருத்துகளாகக் காண வேண்டியதில்லை.

உதாரணமாக, கடலை எடுத்துக்கொள்ளலாம்.

கடலுக்கு எல்லையற்ற பரப்பு உள்ளது. ஆனால் மனிதன் அதிலிருந்து ஒரு கைப்பிடி நீரை எடுத்துப் பார்க்க முடியும்.

அந்த நீர் முழுக் கடல் அல்ல.

ஆனால் அது கடலின் நீரே.

அதேபோல, ஒரு குறிப்பிட்ட தெய்வ உருவம் பரம்பொருளின் முழுமையான எல்லையற்ற தன்மையை அடைத்து வைக்கிறது என்று அவசியமில்லை.

அது எல்லையற்றதை அணுகுவதற்கான மனித மனத்தின் ஒரு குறிப்பிட்ட வாயில்.

5. விக்ரகம்: உளவியல் ரீதியான தியானக் கருவி

மனித மனத்தின் இயல்பு தொடர்ந்து அலைபாய்வதாகும்.

ஒரே கருத்தில் நீண்ட நேரம் மனதை நிலைநிறுத்துவது கடினம்.

இதனால்தான் பல ஆன்மிக மரபுகள்:

• மந்திரம்
• ஜபம்
• மூச்சுப் பயிற்சி
• தீபம்
• சிலை
• மண்டலம்
• புனித இடம்

போன்றவற்றைப் பயன்படுத்துகின்றன.

விக்ரகம் இவற்றில் ஒரு visual anchor ஆகச் செயல்படுகிறது.

உதாரணமாக ஒருவர் சிவனைத் தியானிக்கும்போது:

• திருநீறு
• ஜடாமுடி
• பிறை
• கங்கை
• திரிசூலம்
• நந்தி

போன்ற குறியீடுகள் சிவத் தத்துவத்தை நினைவூட்டுகின்றன.

அதாவது விக்ரகம் ஒரு தனிப்பட்ட உருவம் மட்டுமல்ல.

அது பல தத்துவக் கருத்துகளின் காட்சி மொழி.

6. ஆலயம்: விக்ரகத்தைத் தாண்டிய ஒரு முழுமையான குறியீட்டு அமைப்பு

இந்திய ஆலயத்தை வெறும் “சிலை இருக்கும் கட்டிடம்” என்று பார்ப்பது அதன் தத்துவ அமைப்பை மிகவும் குறைத்துப் பார்க்கும்.

ஆலயத்தில்:

கட்டிடக்கலை + சிற்பம் + ஒலி + மணம் + ஒளி + மந்திரம் + சடங்கு + இசை + இயக்கம்

என பல கூறுகள் ஒன்றிணைகின்றன.

கருவறையின் இருள், தீபத்தின் ஒளி, மணி ஓசை, மந்திர உச்சரிப்பு, மலர், சந்தனம், தீபாராதனை ஆகியவை அனைத்தும் பக்தரின் கவனத்தை ஒரே மையத்திற்குக் கொண்டு வருகின்றன.

இதனால் ஆலய வழிபாடு ஒரு வகையில்:

மனிதனின் பல புலன்களையும் ஒரே ஆன்மிகக் குறிக்கோளில் ஒருங்கிணைக்கும் முறையாகும்.

7. “பிராண பிரதிஷ்டை”யின் தத்துவப் பொருள்

விக்ரக வழிபாட்டை புரிந்துகொள்ள பிராண பிரதிஷ்டை என்ற கருத்தும் முக்கியமானது.

ஒரு கல் அல்லது உலோக உருவம் தானாகவே தெய்வமாகிவிடுகிறது என்ற எளிய விளக்கம் இதன் முழுப் பொருளை வெளிப்படுத்தாது.

ஆகம மரபுகளில் குறிப்பிட்ட சடங்குகள் மூலம் அந்த மூர்த்தி வழிபாட்டிற்கான தெய்வீக மையமாக நிறுவப்படுகிறது.

இதனை தத்துவ ரீதியாக:

“சாதாரண பொருள் → புனிதப் பொருள்”

என்ற மாற்றமாகப் பார்க்கலாம்.

இதன் மூலம் பக்தரின் மனதில் அந்த உருவம் ஒரு சாதாரண பொருளாக இல்லாமல் புனித இருப்பின் மையமாக மாறுகிறது.

8. குறியீட்டியல் பார்வை

நவீன குறியீட்டியலில் ஒரு பொருள் தன்னைத்தாண்டிய ஒன்றைக் குறிக்க முடியும்.

உதாரணமாக:

தேசியக் கொடி = துணி மட்டும் அல்ல.

அது:

• தேசம்
• வரலாறு
• தியாகம்
• அரசியல் அடையாளம்
• கூட்டுச் நினைவு

ஆகியவற்றைக் குறிக்கிறது.

அதேபோல:

விக்ரகம் = கல் மட்டும் அல்ல.

பக்தரின் பார்வையில் அது:

• தெய்வீக சக்தி
• இறை அருள்
• புராண நினைவு
• அறநெறி
• ஆன்மிக இலக்கு
• பக்தி உணர்வு

ஆகியவற்றை ஒருங்கிணைக்கும் குறியீடாக இருக்க முடியும்.

எனவே “அது கல்லே” என்ற வாதம், ஒரு குறியீட்டின் சமூக மற்றும் உளவியல் செயல்பாட்டை முழுமையாக நிராகரிப்பதாக அமையாது.

9. “மனிதக் கற்பனை” என்ற எதிர்வாதம்

விக்ரக வழிபாட்டுக்கு எதிரான ஒரு முக்கிய வாதம்:

“கடவுள் மனிதனின் கற்பனை. மனிதர்களே உருவங்களை உருவாக்கி அவற்றை கடவுளாக வணங்குகின்றனர்.”

இது மதவிமர்சனத்தில் முக்கியமான கருத்து.

ஆனால் இங்கு ஒரு மெய்யியல் கேள்வி எழுகிறது:

மனிதன் இறைவனைப் பற்றிய கருத்தை உருவாக்கியிருப்பது நிரூபிக்கப்பட்டால், அதனால் இறைவன் இல்லை என்பது நிரூபிக்கப்படுமா?

அவ்வாறு அவசியமில்லை.

ஒரு கருத்து மனித மொழியில் வெளிப்படுகிறது என்பதால் அந்த கருத்து குறிக்கும் பொருள் உண்மையற்றது என்று தானாக முடிவு செய்ய முடியாது.

உதாரணமாக:

“புவியீர்ப்பு” என்ற கருத்தை மனிதன் உருவாக்கியிருக்கலாம்.

ஆனால் புவியீர்ப்பு மனிதக் கற்பனையால் உருவானது என்று கூற முடியாது.

எனவே:

“மனிதர்கள் இறைவனைப் பற்றிய கருத்துக்களை உருவாக்கினர்”

என்பதும்,

“இறைவன் மனிதக் கற்பனை மட்டுமே”

என்பதும் ஒரே வாதம் அல்ல.

இவை இரண்டிற்கும் இடையில் மெய்யியல் ஆதாரம் தேவைப்படுகிறது.

10. ஆனால் விக்ரக வழிபாட்டின் மீது விமர்சனம் முற்றிலும் தவறா?

Academic ஆய்வில் இதையும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

விக்ரக வழிபாட்டின் பெயரில்:

• மூடநம்பிக்கை
• பொருள்மயமான பக்தி
• வணிகமயமாக்கல்
• சாதி அடிப்படையிலான கட்டுப்பாடுகள்
• சடங்கு மையப்படுத்தல்
• ஆன்மிகத்தை விட வெளிப்புற வடிவத்திற்கு அதிக முக்கியத்துவம்

போன்ற பிரச்சினைகள் ஏற்படலாம்.

இதனால் விக்ரக வழிபாட்டின் தத்துவ அடிப்படையையும், அதன் வரலாற்றுச் சமூக நடைமுறைகளையும் தனித்தனியாக ஆய்வு செய்ய வேண்டும்.

ஒரு ஆன்மிக முறையின் சில நடைமுறைகள் தவறாக இருப்பதால் அந்த முறையின் அடிப்படை மெய்யியல் கருத்து முழுவதும் தவறானது என்று முடிவு செய்ய முடியாது.

11. “சிலை வழிபாடு” என்ற சொல்லின் வரம்பு

“Idolatry” என்ற ஆங்கிலச் சொல்லை தமிழில் “விக்ரக வழிபாடு” என்று மொழிபெயர்ப்பது சில நேரங்களில் கருத்தியல் குழப்பத்தை ஏற்படுத்துகிறது.

Idolatry என்ற சொல்லில் “உருவத்தையே இறுதி தெய்வீக உண்மையாகக் கருதுதல்” என்ற விமர்சனப் பொருள் இருக்கலாம்.

ஆனால் இந்திய மரபில்:

• மூர்த்தி
• அர்ச்சா
• பிரதிமை
• தெய்வச் சின்னம்

என்ற கருத்துக்கள் மிகவும் நுட்பமானவை.

எனவே இந்திய மூர்த்தி வழிபாட்டை மேற்கு மதவிமர்சனத்தில் உருவான “idol worship” என்ற ஒரே கருத்துச் சட்டகத்திற்குள் அடைத்து விடுவது வரலாற்று ரீதியாகவும் தத்துவ ரீதியாகவும் போதுமானதல்ல.

12. பிற மதங்களுடன் ஒப்பாய்வு

விக்ரக வழிபாட்டை எதிர்ப்பதாக தங்களை வரையறுத்துக் கொள்ளும் சில மதங்களிலும் புனிதப் பொருட்கள் மற்றும் குறியீடுகள் முக்கிய பங்கு வகிக்கின்றன.

உதாரணமாக கிறிஸ்தவ மரபில்:

• சிலுவை
• இயேசுவின் உருவப்படங்கள்
• புனிதர்களின் படங்கள்
• தேவாலயக் கலை

போன்றவை பல பிரிவுகளில் பக்தி மற்றும் நினைவின் கருவிகளாகப் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன.

இஸ்லாமிய மரபில் உருவ வழிபாடு கடுமையாக நிராகரிக்கப்பட்டாலும், கஃபா, கிப்லா, புனித இடம் போன்றவை வழிபாட்டின் திசை மற்றும் புனித இடவியல் ஆகியவற்றில் மிக முக்கியமான பங்கு வகிக்கின்றன.

இதிலிருந்து ஒரு பொதுவான மானுடவியல் உண்மை வெளிப்படுகிறது:

மனித மத அனுபவம் பெரும்பாலும் புலப்படக்கூடிய இடம், பொருள், சின்னம் அல்லது செயல் வழியாகவே வெளிப்படுகிறது.

13. விக்ரகம்: இறைவனை கட்டுப்படுத்துவது அல்ல; மனித மனத்தை ஒருமுகப்படுத்துவது

இங்கு ஒரு முக்கியமான வேறுபாட்டை வலியுறுத்த வேண்டும்.

விக்ரகம் இறைவனை ஒரு சிறிய கல்லுக்குள் அடைத்து வைக்கிறது என்று புரிந்துகொண்டால் அது தத்துவ ரீதியாக பலவீனமான கருத்தாகிவிடும்.

மாறாக:

விக்ரகம் இறைவனை கட்டுப்படுத்துவதற்கான கருவி அல்ல; மனித மனத்தை இறைவனை நோக்கித் திருப்புவதற்கான கருவி.

இது விக்ரக வழிபாட்டின் மிக வலுவான தத்துவ விளக்கங்களில் ஒன்றாகும்.

14. பக்தி மரபும் விக்ரகமும்

இந்திய பக்தி மரபில் இறைவன் வெறும் தத்துவக் கருத்தாக மட்டும் இல்லை.

அவர்:

• பார்க்கப்படுகிறார்,
• பாடப்படுகிறார்,
• அழைக்கப்படுகிறார்,
• அலங்கரிக்கப்படுகிறார்,
• நினைக்கப்படுகிறார்,
• நேசிக்கப்படுகிறார்.

இதனால் பக்தி ஒரு உறவு சார்ந்த மெய்யியல் உருவாக்குகிறது.

ஒரு பக்தருக்கு இறைவன்:

“அறியப்பட வேண்டிய பரம்பொருள்”

என்பதைக் கடந்து,

“அன்பு செலுத்தக்கூடிய தெய்வீக இருப்பு”

ஆக மாறுகிறார்.

இந்த உளவியல் மாற்றத்தில் மூர்த்தி முக்கியமான பங்காற்றுகிறது.

15. அறிவு மார்க்கம் மற்றும் விக்ரக வழிபாடு

அத்வைத வேதாந்தம் போன்ற மரபுகள் இறுதியில் பரம்பொருளை உருவம், பெயர், வேறுபாடு ஆகியவற்றைத் தாண்டிய ஒன்றாகக் காண்கின்றன.

ஆனால் இதனால் உருவ வழிபாடு அவசியமாக நிராகரிக்கப்பட வேண்டியதில்லை.

ஒரு கல்வி முறையில்:

எழுத்து → சொல் → வாக்கியம் → கருத்து

என்று ஒருவர் முன்னேறுவது போல,

உருவம் → தியானம் → இறைச்சிந்தனை → ஆன்மிக அனுபவம்

என்ற முன்னேற்றத்தையும் சிந்திக்கலாம்.

இதனால் விக்ரகம் சில மரபுகளில் இறுதி இலக்கு அல்ல; இறுதி இலக்கை நோக்கிச் செல்லும் சாதனம்.

16. விக்ரக வழிபாடு மற்றும் மன ஒருமைப்பாடு

தியானத்தின் அடிப்படை நோக்கங்களில் ஒன்று:

சிதறிய மனதை ஒரே மையத்தில் நிலைநிறுத்துதல்.

விக்ரகம் இதற்கு உதவக்கூடியது.

பக்தர்:

1. உருவத்தைப் பார்க்கிறார்.
2. அதன் மூலம் தெய்வத்தை நினைக்கிறார்.
3. மந்திரத்தை உச்சரிக்கிறார்.
4. மனதை ஒருமுகப்படுத்துகிறார்.
5. பக்தி உணர்வை வளர்க்கிறார்.
6. இறுதியில் உருவத்தைத் தாண்டிய தெய்வீக உணர்வை நோக்கிச் செல்லலாம்.

இவ்வகையில் விக்ரகம் தியானத்தின் visual technology என்று கூட தத்துவ ரீதியாக வரையறுக்கப்படலாம்.

17. விக்ரகத்தை எதிர்ப்பதில் உள்ள மெய்யியல் முரண்பாடு

ஒருவர்:

“காணக்கூடிய உருவம் மூலம் காண முடியாத இறைவனை நினைக்க முடியாது”

என்று வாதிட்டால், அதற்கு ஒரு எதிர்கேள்வி உள்ளது:

மனிதன் எந்த அருவமான கருத்தையும் உருவகங்கள் இல்லாமல் சிந்திக்க முடியுமா?

“நீதி”, “சுதந்திரம்”, “தேசம்”, “அன்பு”, “மனித உரிமை” போன்ற கருத்துகளுக்கும் மனிதன் குறியீடுகளைப் பயன்படுத்துகிறான்.

எனவே உருவம் பயன்படுத்துவது தானாகவே அறிவியலற்றது அல்லது பகுத்தறிவற்றது என்று கூற முடியாது.

முக்கியமான கேள்வி:

அந்த உருவம் எந்தப் பொருளைக் குறிக்கிறது?

என்பதே.

18. உண்மையான ஆபத்து: உருவம் அல்ல, உருவத்தைப் பற்றிய அறியாமை

விக்ரக வழிபாட்டில் தத்துவ ரீதியான சிக்கல் உருவத்தில் இல்லை.

அதன் தத்துவப் பொருள் மறக்கப்படுவதில்தான் இருக்கிறது.

மூர்த்தி:

தெய்வத்தை நினைவூட்டும் சின்னம் என்ற நிலையில் இருந்தால் அது ஆன்மிக சாதனமாக இருக்கலாம்.

ஆனால்:

சின்னமே இறுதி உண்மை; சடங்கே முழு ஆன்மிகம்

என்ற நிலை ஏற்பட்டால் அது சடங்கு மயமாக்கலாக மாறக்கூடும்.

எனவே இந்திய ஞான மரபுகளுக்குள்ளேயே:

வெளிப்புற வழிபாட்டிலிருந்து உள்ளார்ந்த ஞானத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்

என்ற சிந்தனை பல இடங்களில் காணப்படுகிறது.

19. “மனிதக் கற்பனையின் மதங்கள்” என்ற கருத்தை மெய்யியல் ரீதியாக அணுகுதல்

மதங்களைப் பற்றிய விமர்சனத்தில் இரண்டு வெவ்வேறு கேள்விகளைப் பிரிக்க வேண்டும்:

கேள்வி 1

மதக் கருத்துக்கள் மனித மொழி, கலாச்சாரம், கற்பனை ஆகியவற்றின் மூலம் உருவாக்கப்பட்டனவா?

ஆம் — பெருமளவில் அவ்வாறு கூறலாம்.

கேள்வி 2

அதனால் அந்த மதங்கள் குறிப்பிடும் பரம்பொருள் இல்லை என்று நிரூபிக்க முடியுமா?

இல்லை — அது தனியான மெய்யியல் கேள்வி.

மனிதன் ஒரு உண்மையை எவ்வாறு புரிந்துகொள்கிறான் என்பதும், அந்த உண்மை இருக்கிறதா என்பதும் ஒரே கேள்வி அல்ல.

இதுவே மதவிமர்சனத்தில் மிக முக்கியமான epistemological distinction.

20. “மனித கற்பனை” என்ற குற்றச்சாட்டு எல்லா மதங்களுக்கும் பொருந்துமா?

ஒரு குறிப்பிட்ட மதத்தின் உருவங்களை “மனித கற்பனை” என்று நிராகரிக்கும் போது, அதே அளவுகோலை அனைத்து மதங்களுக்கும் பயன்படுத்த வேண்டும்.

ஏனெனில்:

• இறைவனின் பெயர்
• இறைவனின் பண்புகள்
• சொர்க்கம்
• நரகம்
• தீர்ப்பு
• வெளிப்பாடு
• தீர்க்கதரிசி
• புனித நூல்

என அனைத்தும் மனித மொழியின் வழியாகவே நமக்குக் கிடைக்கின்றன.

எனவே “மனித மொழியில் உருவாக்கப்பட்டது” என்பதையே “பொய்” என்பதற்கான போதுமான ஆதாரமாகக் கருத முடியாது.

21. மெய்யியல் முடிவு

விக்ரக வழிபாட்டை வெறும் “கல்லை வணங்குதல்” என்று சுருக்குவது அதன் ஆழமான தத்துவப் பரிமாணங்களை மறைத்துவிடுகிறது.

மாறாக, அதை:

அருவமான பரம்பொருளை மனித மனத்தின் காட்சிசார் மற்றும் குறியீட்டு திறன் வழியாக அணுகும் ஆன்மிக முறை

என்று புரிந்துகொள்ளலாம்.

அதன் முக்கிய கூறுகள்:

பரம்பொருள் → தெய்வ உருவம் → குறியீடு → மன ஒருமைப்பாடு → பக்தி → தியானம் → ஆன்மிக அனுபவம்

என்ற தொடர்ச்சியில் அமைக்கப்படுகின்றன.

22. முடிவுரை

மனிதன் உருவத்தைத் தவிர்த்து சிந்திக்க முடியாதவன் என்பதல்ல இங்கு முக்கியமான உண்மை. மாறாக, உருவத்தின் வழியாக உருவமற்றதை நோக்கிச் செல்லும் திறன் மனித ஆன்மிக அனுபவத்தின் முக்கியமான பண்புகளில் ஒன்று என்பதே முக்கியமானது.

இந்திய மெய்யியல் மரபின் சிறப்புகளில் ஒன்று, பரம்பொருள் அருவமானது என்ற உண்மையையும், மனித மனம் உருவத்தின் உதவியின்றி அந்த அருவத்தை எளிதில் தியானிக்க முடியாது என்ற உளவியல் உண்மையையும் இணைத்துப் பார்க்கும் திறன்.

அதனால் விக்ரகம் இறைவனுக்கு ஒரு “மாற்றுப் பொருள்” என்ற அவசியமில்லை.

அது:

அருவத்தை நினைவூட்டும் உருவம்;
எல்லையற்றதை நோக்கிச் செல்லும் எல்லைக்குட்பட்ட குறியீடு;
சிதறும் மனதை ஒருமுகப்படுத்தும் மையம்;
தத்துவத்தை பக்தி அனுபவமாக மாற்றும் ஊடகம்.

எனவே, விக்ரக வழிபாட்டை விமர்சிப்பது அல்லது ஏற்றுக்கொள்வது என்ற இருமையில் மட்டும் நின்றுவிடாமல், அதன் பின்னால் உள்ள மெய்யியல், உளவியல், குறியீட்டியல், மானுடவியல் மற்றும் ஆன்மிகப் பரிமாணங்களை ஆராய்வதே கல்வியியல் அணுகுமுறையாகும்.

“கல்லை இறைவனாகக் காண்பது” என்ற எளிய விளக்கத்திற்குப் பதிலாக,
“கல்லின் உருவத்தின் வழியாக இறைவனை மனதில் காண்பது” என்ற நுட்பமான விளக்கமே இந்திய மூர்த்தி வழிபாட்டின் தத்துவத்தைப் புரிந்துகொள்ள அதிகப் பொருத்தமானதாகும்.

அந்த வகையில், விக்ரகம் இறைவனைச் சிறிதாக்கும் கருவி அல்ல; மனிதனின் சிதறிய மனதை எல்லையற்ற பரம்பொருளை நோக்கி ஒருமுகப்படுத்தும் ஒரு ஆன்மிகப் பாலம் என்று மெய்யியல் ரீதியாக வாதிட முடியும்.