பண்டைய தமிழர்களின் நாகரிகங்களை அறிவதில் சிக்கல்

பதிவு செய்த நாள் : ஜூலை 19,2010,23:34 IST

சென்னையைச் சுற்றி, காஞ்சிபுரம் மாவட்டத்தின் பல்வேறு பகுதிகளில், மத்திய, மாநில தொல்பொருள் துறையின் சார்பிலும், சென்னை பல்கலைக் கழக தொல்பொருள் துறையின் சார்பிலும் அகழ்வாராய்ச்சி நடந்த இடங்கள் தற்போது கடுமையான ஆக்கிரமிப்பில் சிக்கியுள்ளன. இந்த ஆக்கிரமிப்புகளை உடனடியாக அகற்றி, அகழ்வாராய்ச்சிகள் நடந்த, வரலாற்று சின்னங்கள் புதையுண்ட இடங்களை மீட்டால் மட்டுமே பண்டைய தமிழர்களின் வாழ்வியல் குறித்த முழு விவரங்களை அறிந்து கொள்ள முடியும்.

தமிழகத்தின் பல்வேறு இடங்களில் மத்திய, மாநில தொல்பொருள் ஆய்வு துறையின் சார்பில் அகழ்வாராய்ச்சிகள் நடந்துள்ளன. இதன் மூலம், பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன் வாழ்ந்த தமிழர்களின் பண்டைய நாகரிகம், உணவு, உடை, பழக்க வழக்கம், கல்வி, கலாசாரம் உள்ளிட்ட பல்வேறு முக்கிய விஷயங்கள் தெரிய வந்துள்ளன. பழங்கற்கால மக்களின் வாழ்விடங்கள் காஞ்சிபுரம் மாவட்டத்தில் மட்டுமே அதிகமாக காணப்படுகின்றன. இருவகையான பெருங்கற்கால சின்னங்கள் நிலவியல் அடிப்படையில் உருவாக்கப்பட்டன. இக்காலத்தில், "கல் திட்டைகள்' ஏற்படுத்தப்பட்டன. தாழிகளுடன் கூடிய ஈமத் தொட்டிகள் உருவாக்கப்பட்டு, கல்லறைகள் ஏற்படுத்தப்பட்டன. அப்போது, இரும்பு பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இம்மக்கள் பயன்படுத்திய அனைத்து பொருட்களிலும், ஈமச்சின்னங்கள் உட்பட பல்வேறு வடிவங்கள் பொறிக்கப்பட்டுள்ளன.

கடந்த 1956-57ம் ஆண்டில் ஸ்ரீபெரும்புதூரை அடுத்துள்ள நத்தம் சுப்ரமணியர் கோவில் மலையடிவாரத்தில் நடத்தப்பட்ட மூன்று அகழ்வாராய்ச்சிகளில், பெருங்கற்கால மக்களின் வாழ்விடங்கள், கல்லறைகள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டன. கடந்த 1962-63ம் ஆண்டுகளில், காஞ்சிபுரம் மாவட்டத்தில் நடத்தப்பட்ட அகழாய்வில், சாதவாகன மன்னன் ருத்ர சதகர்னியின் ஆட்சிக் காலத்தில் வெளியிடப்பட்ட செப்பு காசு கண்டெடுக்கப்பட்டுள்ளது. மேலும், பல்லவர் கால ஈயக் காசும், ராஜராஜசோழனின் செப்புக் காசும் இங்கு கிடைத்தன.காஞ்சிபுரம் மாவட்டத்தில் உள்ள, பரந்தூர், வதியூர் ஆகிய இடங்களில், கடந்த 1964 -65ம் ஆண்டுகளில் மத்திய தொல்பொருள் துறையினர் நடத்திய ஆய்வில், பழங்கால மக்கள் பயன்படுத்திய கற்கருவிகள் கண்டெடுக்கப்பட்டுள்ளன. நெரும்பூர் உள்வட்ட வசவ சமுத்திரத்தில் தமிழக தொல்லியல் துறை நடத்திய ஆய்வில், அரிக்கமேட்டில் கிடைத்ததை போன்று பல ஜாடிகள் காணப்பட்டன.சென்னை பல்கலைக்கழக தொல்லியல் துறை காஞ்சிபுரம், காமாட்சியம்மன் கோவில், ஏகாம்பரநாதர் கோவில் அருகே அகழ்வாய்வு செய்தனர்.

இதில், நான்கு குழிகளில் கி.பி. முதலாம் நூற்றாண்டு கால கருப்பு-வெள்ளை  பானை ஓடுகளும், 4ம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த கருப்பு - சிவப்பு பானை ஓடுகளும், சுடுமண் சிற்பங்களும், 9ம் நூற்றாண்டு கால ஜாடிகளும், 10ம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த சீனக் களிமண் பொருட்களும் கிடைத்துள்ளன.கடந்த 1987-88ல் மத்திய அரசின் தொல்லியல் துறையினர் மதுராந்தகம் வட்டம், ஒரத்தி உள் வட்டப் பகுதியில் கள ஆய்வு செய்தனர். இதில், கற்கால மக்கள் தம் வாழ்விடங்களில் பயன்படுத்திய பல கைக்கோடாரிகள், சுரண்டிகள் போன்ற கற்கருவிகள் கிடைத்துள்ளன.அருகில் உள்ள கொங்கரை மாம்பட்டில் அம்மக்கள் ஈமச்சடங்குகள் நடத்தப் பெற்றதற்கான அடையாளமான வட்ட வடிவ கல்திட்டைகள் இடம் பெற்றுள்ளன.

இந்த வகையில், மதுராந்தகம் வட்டம், அச்சிறுப்பாக்கம் மற்றும் அதை சுற்றியுள்ள பகுதிகளில் நடத்திய பல்வேறு அகழ்வாராய்ச்சிகள், கள ஆய்வுகளில் பழங்கால மனிதர்களின் வாழ்வியலை வெளிக்கொணரும் சின்னங்கள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டன.கடந்த 100 ஆண்டுகளாக, காஞ்சிபுரம் மாவட்டத்தின் பல்வேறு இடங்களில் மேற்கொள்ளப்பட்ட அகழ்வாராய்ச்சிகள் மூலமாக, மிகவும் முக்கியமான பழங்கால மக்களின் வாழ்வியல் குறித்த தடயங்கள் வெளிக் கொணரப்பட்டன. இவற்றின் மூலம், அக்கால மக்கள் குறித்த பல்வேறு தகவல்களை பெற முடிகிறது. "மூத்த குடி' என்று தமிழர்களை பற்றி பெருமையாக பேசுவதை, இந்த ஆய்வுகளின் மூலம் கிடைத்துள்ள பொருட்கள் தான் உறுதிபடுத்துகின்றன.

ஆனால், அகழ்வாராய்ச்சி செய்த பகுதிகள் தற்போது பல்வேறு ஆக்கிரமிப்பிற்கு உள்ளாகியுள்ளன. இதனால், தமிழகத்தின் தொன்மையான வரலாற்றை கூறும் ஆதாரங்கள் அழிந்து போகும் நிலைக்கு தள்ளப்பட்டுள்ளன. காஞ்சிபுரம் மாவட்டத்தில், அகழ்வாராய்ச்சி நடத்தப்பட்ட இடங்கள் இன்றைக்கு கடுமையாக ஆக்கிரமிக்கப்பட்டுள்ளன. பல இடங்களில், ராட்சத இயந்திரங்கள் மூலம் மரபுச் சின்னங்கள் உடைத்தெறியப்பட்டு வருகின்றன. இவற்றை வெளிக்கொணர்ந்து, பராமரிக்க வேண்டிய துறை அதிகாரிகள்  கைகட்டி கொண்டு இருக்கின்றனர்.இன்றைய நிலையில், பல்வேறு மரபுச் சின்னங்களை கொண்டுள்ள அச்சிறுப்பாக்கம், சிறுதாவூர், திருப்போரூர் பகுதிகள் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டுள்ளன.

அச்சிறுப்பாக்கத்தில் தேசிய நெடுஞ்சாலையையொட்டி இயற்கை வளத்துடன் கூடிய அழகிய மலை வனத்துறை கட்டுப்பாட்டில் உள்ளது.இம்மலை வஜ்ரகிரி மலை என அழைக்கப்படுகிறது. இம்மலையின் உச்சியில் பசுபதி ஈஸ்வரர் கோவில் உள்ளது. இக்கோவிலில் நீண்டகாலமாக பக்தர்கள் வழிபாடு நடத்தி வருகின்றனர். மலையடிவாரத்திலிருந்து கோவிலுக்கு செல்ல அரசு மேல்நிலைப்பள்ளி அருகிலிருந்து படிக்கட்டுகள் அமைக்கப்பட்டுள்ளன.எலப்பாக்கம் சாலையிலிருந்து மலைப்பாதை உள்ளது. பக்தர்கள் கோவிலுக்கு செல்ல வனத்துறை அனுமதி அளிக்கிறது. மலையில் நீண்டகால வழிபாட்டு தலமாக இக்கோவில் மட்டுமே உள்ளது. சிறிய கோவிலாக உள்ள பசுபதி ஈஸ்வரர் கோவிலை விரிவுபடுத்த பக்தர்கள் முடிவு செய்தனர். அதற்கு வனத்துறை தடை விதித்தது. எனவே கோவில் பழைய நிலையிலேயே உள்ளது. பக்தர்கள் கோவிலுக்கு செல்லும் படிகளை செப்பனிட்டு அகலப்படுத்த முயன்ற போதும் வனத்துறை தடுத்து நிறுத்தியது. மலையின் மறுபுறத்தில் உத்தமநல்லூரில் ஒரு கல் மண்டபம் அமைந்துள்ளது.இப்பகுதி வனத்துறை கட்டுப்பாட்டில் காப்புக்காடாக அமைந்துள்ளது. இப்பகுதி மட்டுமே இயற்கை வளம் பாதிக்காமல் முறையாக பாதுகாக்கப்படுகிறது.

மலையின் ஒரு பகுதியாக அமைந்த குன்று புறம்போக்கு பகுதி வருவாய்த்துறை கட்டுப்பாட்டில் உள்ளது. இப்பகுதியில் ஒரு கிறிஸ்தவ அமைப்பு 30 ஆண்டுகளுக்கு முன் மலைமாதா ஆலயம் என்ற வழிபாட்டு தலத்தை துவக்கியது.வருவாய் துறைக்குட்பட்ட  குன்று புறம்போக்கு நிலத்தில் (சர்வே எண் 45/4) ஒரு சிலுவை, சிறிய கட்டடம் அமைக்கப்பட்டது. இது அச்சிறுப்பாக்கம் பேரூராட்சி எல்லையை ஒட்டிய பள்ளிப்பேட்டை ஊராட்சியில் அமைந்துள்ளது. துவக்கத்தில் ஊராட்சி அனுமதியுடன் ஆலயம் கட்டப்பட்டது. வருவாய்த் துறை அதிகாரிகள் கண்டுகொள்ளவில்லை. நாளடைவில் நிதியுதவி குவிந்தது. கடந்த 2000ம் ஆண்டு வழிபாட்டுத்தலம் விரிவுபடுத்தப்பட்டது.தற்போது 9 ஏக்கர் குன்று புறம்போக்கு நிலம் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டு சர்ச், தியான மண்டபம் உட்பட பத்துக்கும் மேற்பட்ட பிரமாண்டமான கட்டடங்கள் கட்டப்பட்டுள்ளன. மலையிலும் ஏராளமான சிலுவைகளை அமைத்துள்ளனர்.

மேலே செல்ல படிகள் கட்டப்பட்டுள்ளன. தற்போது சாய்வு கோபுரம் என்ற மிகப்பெரிய கட்டடமும் கட்டப்படுகிறது. ஆலயத்திற்கு எலப்பாக்கம் சாலையில் வழி அமைந்துள்ளது. அதை ஒட்டியே பசுபதி ஈஸ்வரர் கோவிலுக்கும் மலைப்பாதை உள்ளது. கிறிஸ்தவ அமைப்பை சேர்ந்தவர்கள் அடிக்கடி பசுபதி ஈஸ்வரர் கோவில் பாதையை ஆக்கிரமித்ததால் சர்ச்சை ஏற்பட்டது.இந்து அமைப்புகள் எதிர்ப்பு தெரிவித்தன. மோதல் உருவாகும் சூழல் ஏற்பட்டது. வருவாய் துறை அதிகாரிகள் இரு தரப்பினரையும் அழைத்து பேசினர். சமாதானக் கூட்டத்தில் மலை மீது புதிய கட்டடங்கள் கட்டக் கூடாது என அதிகாரிகள் உத்தரவிட்டனர். அதை மீறி தொடர்ந்து கட்டடங்கள் கட்டப்படுகின்றன.கட்டடம் கட்டுவதற்காக மலையின் இயற்கை வளம் அழிக்கப்படுகிறது. ஏராளமான மரங்கள், அபூர்வமான தாவரங்கள் அழிக்கப்படுகின்றன. இதை தடுத்து நிறுத்த வேண்டிய அதிகாரிகள் கண்டுகொள்ளாமல் இருக்கின்றனர்.

அச்சிறுப்பாக்கம் மலைப்பகுதிகளில் இன்றைக்கும் அக்காலத்திய காசுகள், பாண்டங்கள் கிடைக்கின்றன.இந்நிலையில், இம்மலைப்பகுதிகள் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டுள்ளதால், வரலாற்றை எடுத்துக் கூறும் மரபுச் சின்னங்கள் மறைந்து போகும் ஆபத்து ஏற்பட்டுள்ளது. இது வரலாற்று ஆசிரியர்களுக்கும், இயற்கை ஆர்வலர்களுக்கும் பெரும்  அதிருப்தியை ஏற்படுத்தியுள்ளது. அரசு மதங்களின் பெயரில், வரலாற்று சின்னங்களையும், இயற்கை வளத்தையும் அழிப்பதை தடுத்து நிறுத்தி அப்பகுதியை பாதுகாக்கப்பட்ட பகுதியாக அறிவிக்க வேண்டும்.

மொத்தத்தில், பண்டைய தமிழர்களின் வாழ்வியலையும், அவர்கள் கடைபிடித்திருந்த நாகரிகங்களையும், இக்கால மக்கள் அறிய உதவும் ஏராளமான தடயங்கள், சின்னங்கள் புதைந்துள்ள இடங்கள் தற்போது ஆக்கிரமிப்பில் சிக்கியுள்ளன. உலகத் தமிழ்ச் செம்மொழி மாநாட்டை சிறப்புற நடத்தி, தமிழுக்கும், தமிழர்களுக்கும் பெருமை சேர்த்துள்ள இந்த அரசு, தமிழகம் முழுவதும் அகழாய்வு நடத்தப்பட்ட இடங்களை ஆக்கிரமிப்பில் இருந்து மீட்டு, பாதுகாக்க வேண்டும் என்பது தான் பல்வேறு ஆராய்ச்சியாளர்கள், வரலாற்று ஆர்வலர்களின் கோரிக்கை.

பழம் பெருமை மிக்க காஞ்சிபுரம் : இந்த வகையில், சரித்திரப் புகழ் பெற்ற காஞ்சிபுரம் மாவட்டத்திலும் பல்வேறு இடங்களில் அகழ்வாராய்ச்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளன. இம்மாவட்டத்தில் கடந்த 1863ம் ஆண்டு முதல் 20க்கும் மேற்பட்ட அகழாய்வுகள் அவ்வப்போது மத்திய, மாநில அரசு தொல்பொருள் ஆய்வுத்துறை மற்றும் சென்னை பல்கலைக்கழக தொல்லியல் துறையினரால் நடத்தப்பட்டுள்ளன.   பழங்கால மனிதனின் வாழ்விடங்கள் இம்மாவட்டத்தில் அமைந்திருந்தன என ஆராய்ச்சியாளர்கள் தெரிவித்துள்ளனர். அக்கால மனிதன் தங்களின்  உணவுத் தேவைக்காக வேட்டையாடினான். முதலில் கைகளை பயன்படுத்தியும், பின் கற்களை ஆயுதமாகக் கொண்டும் வேட்டையாடப்பட்டது.

இந்தியாவிலேயே முதன் முறையாக காஞ்சிபுரம் மாவட்டத்தில், பல்லாவரத்தில் தான் பழங்கால கற்கருவிகள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டன. பல்லாவரத்தில், கடந்த 1863ம் ஆண்டு கற்கோடாரிகள், உளிகள், கத்திகள் அகழ்வாராய்ச்சியின் மூலம் கிடைத்தன. பல்லாவரத்தில், சென்னை பல்கலைக்கழக தொல்லியல் துறையினர் மேற்கொண்ட ஆய்வில், இப்பகுதி சிறந்த வணிக நகரமாக  செயல்படுத்தப்பட்டுள்ளது என்று அறியப்பட்டுள்ளது. காஞ்சிபுரம் மாவட்டத்தில், ஒரத்தி, கொங்கரை மாம்பட்டு, குன்றத்தூர், பல்லவமேடு, பெரும்பேர், சானூர் ஆகிய பகுதிகளில் நடத்தப்பட்ட அகழ்வாராய்ச்சியில் பல கல்லறைகள் அடையாளம் காணப்பட்டுள்ளன.

வெண்கலக் காலம் தொடங்கிய போது, காஞ்சிபுரம் மாவட்டத்தில் இடை கற்காலம் தோன்றியது. அக்கால மக்கள் கடற்கரை, நதியோரங்களில் வாழ்ந்தனர். வேட்டையாடவும்,  மீன் பிடிக்கவும் அறிந்திருந்தனர். அவர்கள் பயன்படுத்திய கருவிகள் பரத்தூர், வதியூர் ஆகிய இடங்களில் அகழ்வாராய்ச்சியின் மூலம் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளன. இக்கருவிகளை ஆய்வு செய்ததில், இம்மக்கள் கி.மு., 40 முதல் 30 ஆயிரம் ஆண்டுகளில் வாழ்ந்திருக்கலாம் என்று கருதப்படுகிறது. மதுராந்தகத்தை அடுத்துள்ள  ஒரத்தி, ஸ்ரீபெரும்புதூர் ஆகிய இடங்களில் மேற்கொள்ளப்பட்ட  ஆய்வுகளில் பழங்கால கற்கருவிகள் கண்டறியப்பட்டன.  இப்பகுதி மக்களின் நாகரிகம் கி.மு.1,500 ஆண்டுகளாக இருக்கக் கூடும் என கருதப்படுகிறது.

ஆக்கிரமிப்பின் பிடியில் வரலாற்று சின்னங்கள் : காஞ்சிபுரம் மாவட்டத்தில் உள்ள திருப்போரூர், சிறுதாவூர் பகுதியில் முதுமக்கள் தாழிகள் கிடைக்கும் தொல்பொருள் துறைக்கு சொந்தமான இடங்களில் ஆக்கிரமிப்புகள் அதிகரித்து வருகின்றன. செங்கல்பட்டு வட்டத்தில் தொல்லியல் துறை கட்டுப்பாட்டில் திருப்போரூர், சிறுதாவூர், வெண்பேடு, திருவடிசூலம், கொட்டமேடு உட்பட 53 இடங்களில் ஆயிரம் ஏக்கருக்கு மேல் பாரம்பரிய நினைவுச் சின்னங்கள் கொண்ட இடங்கள் உள்ளன.சாலவான்குப்பம் பகுதி பல்லவர்கள் கால சிற்பங்களைக் கொண்ட இடமாக உள்ளது. திருப்போரூரில் தொல்லியல் துறைக்குரிய இடம் பெரிய மலைக் குன்றுகள், கைலாசநாதர் கோவிலை உள்ளடக்கியதாக உள்ளது. 1948ம் ஆண்டு தொல்லியல் துறை அதிகாரிகள் பொது அறிவிப்பு செய்து இடத்தை மீட்டனர். தற்போது 63 ஏக்கர் பரப்பு ஆக்கிரமிக்கப்பட்டு கட்டங்கள் கட்டப்பட்டுள்ளன.இங்குள்ள நினைவிடங்கள் 200 சதுரடி பரப்பில் பெரிய பாறை கற்களால் எழுப்பப்பட்டுள்ளன. இங்கு பள்ளங்கள் தோன்றும்போது மண் பானைகள், இறந்தவர்களின் எலும்புகள், அவர்கள் பயன்படுத்திய பொருட்கள் கிடைக்கின்றன.தொல்லியல் துறையைச் சேர்ந்தவர்கள் சிறுதாவூரில் 2007ம் ஆண்டு ஆய்வு நடத்தினர். அப்போது அந்தப் பகுதியில் பலவிதமான "முதுமக்கள் தாழிகள்' கிடைத்தன. சிறுதாவூரில் 240 ஏக்கர் பரப்பில் 80 சதவீத இடங்கள் ஆக்கிரமிப்பில் உள்ளன.இங்கு 15 நாட்களுக்கு முன்பு 35 ஏக்கர் இடத்தை வருவாய் துறையினர் மூலம் தொல்லியல் துறையினர் மீட்டனர். மேலும் ஏராளமான இடங்களை ஆக்கிரமிப்பாளர்களிடம் இருந்து மீட்க வேண்டியுள்ளது.சென்னையை ஒட்டியுள்ள பொன்மாரில் 71 ஏக்கர் பரப்பிற்கு தடுப்பு வேலிகள் அமைத்துள்ளனர்.

தொல்லியல் துறை கட்டுப்பாட்டில் உள்ள குடியிருப்பு இடங்களுக்கு பட்டா வழங்கப்பட்டுள்ளது. தொல்லியல் துறையினர் தனது கட்டுப்பாட்டில் உள்ள நூற்றுக்கணக்கான கிராமங்களில் சில கிராமங்களில் மட்டும் கடுமையான நடவடிக்கைகளை எடுக்கின்றனர். மற்ற பகுதிகளை கண்டுகொள்வதில்லை.குறிப்பாக திருப்போரூரில் தொல்லியல் துறைக்கு சொந்தமில்லாத, தனியார் பட்டா இடங்கள் இருந்தாலும் கூட நினைவிடப் பகுதியிலிருந்து 300 மீட்டர் சுற்றளவிற்கு கட்டடங்கள் எழுப்பக் கூடாது; மின் இணைப்புகள் வழங்கக் கூடாது என சம்பந்தப்பட்ட அதிகாரிகளுக்கு தொல்லியல் நிர்வாகம் தடை விதித்துள்ளது.தற்போது திருப்போரூரில் புதிய கட்டுமானங்களில் ஈடுபட்டுள்ளவர்களுக்கு தாங்களாகவே முன்வந்து இடத்தை காலி செய்யும்படி பதிவு அஞ்சலில் கடிதம் அனுப்பியுள்ளனர். தொல்லியல் துறையினரின் பாரபட்சமான நடவடிக்கை, பொதுமக்களிடையை அதிருப்தியை ஏற்படுத்தியுள்ளது.

“மூத்தக் குடி தமிழ்க்குடி!”
-ஆய்வில் வேன்ற தமிழர்

கல்தோன்றி மண்தோன்றாக் காலத்தே முன் தோன்றிய மூத்த குடி தமிழ்க்குடி” இவை, பழம்பெருமையை பறைசாற்ற கூறப்பட்ட வெற்று வார்த்தைகள் அல்ல என்பதை நிரூபித்திருக்கிறது சமீபத்தில் வெளியான மரபியல் ஆராய்ச்சி முடிவு ஒன்று.

ஆமாம். ‘தொன்மையான இந்தியாவின் மூத்த குடிகள், முதல் குடிமக்கள் தென்னிந்தியர்கள்தான்’ என்பதை நிறுவியிருக்கிறார்கள் ஹைதராபாத்தில் உள்ள ‘சென்டர் ஃபார் செல்லுலார் அன்ட் மாலிகுலார் பயாலஜி’ ஆய்வு மையத்தினர்.

உலக அளவில் விஞ்ஞான ஆராய்ச்சி முடிவுகளை அதிகாரபூர்வமாக அறிவித்து அங்கீகாரம் தருவதில் ‘நேச்சர்’ என்ற சர்வதேச ஆங்கில விஞ்ஞான இதழ் முதன்மையானது. இந்தியாவில் நடத்தப்பட்ட ஓர் ஆராய்ச்சியைப் பாராட்டி தனது அட்டைப்பட கட்டுரையாக ‘நேச்சர்’ பத்திரிகை வெளியிட்டிருப்பது இதுதான் முதன்முறை. இதுவே, இந்த ஆராய்ச்சியின் மகத்துவத்தை வெளிப்படுத்தியிருக்கி றது என உற்சாகத்தில் இருக்கிறார்கள் ஹைதராபாத் ஆய்வு மையத்தினர். 

இது நமது தொன்மையின் காலரைத் தூக்கிவிட்டுக்கொள்ள உதவுகிறது என்றால்... இதைவிட இன்னொரு மகிழ்ச்சித் தகவல், இந்த ஆய்வை மேற்கொண்டு வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த முடிவை எட்டிய விஞ்ஞானிகள் குழுவில் மிக முக்கியமானவரான கே.தங்கராஜ், ஒரு தமிழர் என்பதுதான்.

இரட்டிப்பு மகிழ்ச்சியோடு ஹைதராபாத்தில் இருந்த விஞ்ஞானி தங்கராஜுவை தொடர்பு கொண்டு பேசினோம்.

“65 ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய ஆதி மனிதனைப் பற்றிய ஆராய்ச்சியை 14 வருடங்கள் இடைவிடாது நடத்தி முடித்து இந்த முடிவை எட்டி இருக்கிறோம். பொதுவாகவே மனித குழுக்கள்... மொழிக் கூறுகளின் அடிப்படையில் டிராவிடியன், இந்தோ- ஐரோப்பியன், ஆஸ்ட்ரோ--ஏஷியாடிக், திபெத்தோ-பர்மன் என்ற பெரும்பிரிவுகளாக பிரிக்கப்படுகிறார்கள். இது தவிர, அந்தமான் மொழியினர், மற்றும் இந்தியத் துணைக் கண்டத்தில் பல்வேறு பகுதிகளை, சமூக ரீதியிலான குழுக்களை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் சுமார் 25 மனிதக் குழுக்களை இந்த ஆராய்ச்சிக்காக சாம்பிள் எடுத்துக் கொண்டோம். அதாவது இந்தக் குழுக்களில் இருந்து 132 தனிநபர்கள், அவர்களின் ஒரு லட்சம் டி.என்.ஏ. ஒரு மூலக்கூறு வேறுபாடு (எஸ்.என்.பி.)மாதிரிகளை ஆராய்ச்சிக்கு உட்படுத்தினோம். இந்த மனிதக் குழுக்களில் ஓங்கே, கிரேட் அந்தமானிஸ் உட்பட ஆதிவாசி இனக் குழுவினர் மற்றும் நிகோபாரில் வசிக்கும் மனிதக் குழுவினரை ஆராயும்போது, பல வியக்கத்தக்கத் தகவல்கள் கிடைத்தன. இதே போன்ற ஆராய்ச்சியை நாம் 2005-ல் செய்தபோது, அது உலகின் முக்கியமான அறிவியல் இதழான ‘சயின்ஸ்’ பத்திரிகையில் வெளிவந்தது. அதன் நீட்சிதான் இந்த ஆய்வு.

பொதுவாக மனித இனம் இன்றைய ஆப்ரிக்கா கண்டப் பகுதிகளில்தான் முதலில் உருவானது என்பதே இன்றுவரை ஒப்புக்கொள்ளப்பட்ட உண்மை. ஆப்ரிக்கக் கண்டத்தில் உருவான மனித இனம், உலகம் முழுவதும் எப்படி நகர்ந்துவந்தது என்பதுதான் முக்கியக் கேள்வி. ஆப்ரிக்காவிலிருந்து கடல்வழியாக நகர்தல், நில வழியாக நகர்தல் ஆகிய இரு வழிகளில்தான் ஆதிமனிதர்கள் மற்ற கண்டங்களுக்கு வந்திருக்க முடியும் என இருவேறு கருத்து நிலவி வந்தது. இந்த நிலையில்தான் எங்களுடைய ஆராய்ச்சி... அந்தமானிய ஆதிவாசிகள்தான் முதன்முதலில் ஆப்ரிக்காவிலிருந்து சுமார் 65 ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தெற்குக் கடற்கரை வழியே, வெளியேறிய முதல் மக்கள் குழு என்ற மகத்தான உண்மையை பறைசாற்றியது. இந்த அந்தமானிய ஆதிவாசிகளுக்கும் இந்தியத் துணைக் கண்டத்தில் வசிக்கும் மற்ற மக்கள் இனங்களுக்கும் உள்ள தொடர்பு என்ன?, இந்திய மண்ணில் மட்டும் வேறு எங்கும் இல்லாத 4,635 மனிதக் குழுக்கள் எப்படி உருவாயிற்று? என்பதை ஆராயத்தான் தற்போது, வெவ்வேறு மனிதக் குழுக்களை பரிசோதனை செய்தோம்.

பொதுவாகவே நம்மில் ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு மாதிரி இருக்கிறோம். உயரம், குள்ளம், பருமன், ஒல்லி இதுபோன்ற வெளியில் தெரியும் மாற்றங்களைப்போல, வெளியே தெரியாத நுண்ணிய மாற்றங்கள் டி.என்.ஏ.-வுக்குள் நடந்து கொண்டே இருக்கும். இதை மரபணு வேற்றுமை (ஜெனிடிக் வேரியேஷன்) என்பார்கள். அந்த வகையில் மனிதக் குழுக்களை ஒப்பிட்டு ஆய்வு நடத்தியபோது... வட இந்தியர்களும் ஐரோப்பியர்களும் மரபியல் ரீதியாக சுமார் 30-70% வரை ஒத்துப் போனார்கள். ஆனால், தென்னிந்தியர்கள் உலகின் எந்தப் பகுதியில் உள்ள மரபியலோடும் ஒத்திருக்கவில்லை. அதே நேரம்... அந்தமான் பழங்குடி மக்களின் மரபியல் கூறுகள், தென்னிந்திய தொன்மை மக்களின் மரபியல் கூறுகளோடு சில வகையில் ஒத்துப் போகின்றன. 

ஆக... ஆப்ரிக்காவில் இருந்து அந்தமான் பகுதிக்கு வந்த ஆதிகால மனிதர்கள் முதலில் தென்னிந்தியாவில்தான் குடியேறினார்கள். இதனைத் தொடர்ந்து சில ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு (சுமார் 40 ஆயிரம் ஆண்டுகள்) வேறு ஒரு குழுவினர் வட இந்தியாவில் குடியேறியிருக்கலாம். காலப்-போக்கில் தென்னிந்தியாவில் முதலில் குடியேறியவர்களில் இருந்து சிறு சிறு குழுக்களாக பிரிந்து வடக்கு நோக்கியும், வட இந்தியாவில் குடியேறியவர்கள் தெற்கு நோக்கியும் நகர்ந்திருக்கக் கூடும். இப்படி உருவான குழுக்கள் ஒரு காலகட்டத்தில் கலந்திருக்கக் கூடும். ஆனாலும் அந்தமான் பழங்குடியின மக்களின் மரபியல் கூறுகள், உலகின் வேறு எந்தப் பகுதி மனிதக் குழுக்களில் இருந்தும் முற்றிலும் வேறுபட்டிருக்கின்றன. ஆக, அவர்கள் 65 ஆயிரம் ஆண்டுகளாகத் தனித்தே இருக்கிறார்கள். அவர்களிலிருந்து ஒரு சில வகையில் மட்டும் வேறுபட்டாலும் தென்னிந்திய தொன்மை மக்கள் வேறு யாரோடும் ஒத்துப்போகவில்லை என்பதால் வட இந்தியர்களைவிட தென்னிந்தியர்கள்தான் இந்தியத் துணை கண்டப் பகுதியின் மூத்த குடிகள் முதல் குடிகள் என்பதைக் கண்டறிந்தோம்” என்றவரிடம், “சிந்து சமவெளி நாகரிகம்தான் முதல் நாகரிகம் என்ற ஆய்வு முடிவுகளுக்கு இது முரணாகத் தோன்றுகிறதே..?” என நாம் கேட்க...

“இது தேவையில்லாத குழப்பம். நாங்கள் மேற்கொண்ட ஆராய்ச்சி, ப்ரி-ஹிஸ்டாரிக் அதாவது வரலாற்று காலத்துக்கு முந்தையது. நீங்கள் கேட்கும் நாகரிகம் சில ஆயிரம் ஆண்டுகளாக பின்பற்றப்படுவது. உதாரணத்துக்கு கிராமங்களில் இருந்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மக்கள் சென்னை மாநகருக்குக் குடியேறி நகர்ப்புற கட்டமைப்பை ஏற்படுத்தவில்லையா? அதுபோல, சிந்து சமவெளி நாகரிகத்தைப் பின்னாட்களில் கட்டமைத்திருக்கலாம். மேலும் இந்த ஆராய்ச்சியின் மூலம் வெவ்வேறு மனிதக் குழுக்களின் ஜீன்கள், குரோமோசோம்கள் பற்றி நுண்ணிய முடிவுகள் பல கிடைத்துள்ளன. இது பல நோய்த் தடுப்பு நடவடிக்கைகளுக்கு உறுதுணையாக இருக்கும்” எனச் சொல்லி முடித்தார் விஞ்ஞானி கே. தங்கராஜ்.

‘தமிழ் மரபு’க்கு மகுடம் சூட்டியிருக்கும் விஞ்ஞானி தங்கராஜுக்கு வாழ்த்துக்கள் சொல்லி விடைபெற்றோம்.

Tamil Brahmi script in Egypt

— Photo: Dr. Roberta Tomber, British Museum

significant pointer: Potsherd with Tamil Brahmi inscription, circa first century B.C., found in Egypt.

CHENNAI: A broken storage jar with inscriptions in Tamil Brahmi script has been excavated at Quseir-al-Qadim, an ancient port with a Roman settlement on the Red Sea coast of Egypt. This Tamil Brahmi script has been dated to first century B.C. One expert described this as an “exciting discovery.”

The same inscription is incised twice on the opposite sides of the jar. The inscription reads paanai oRi, that is, pot (suspended) in a rope net.

An archaeological team belonging to the University of Southampton in the U.K., comprising Prof. D. Pea**** and Dr. L. Blue, who recently re-opened excavations at Quseir-al-Qadim in Egypt, discovered a fragmentary pottery vessel with inscriptions.

Dr. Roberta Tomber, a pottery specialist at the British Museum, London, identified the fragmentary vessel as a storage jar made in India.

Iravatham Mahadevan, a specialist in Tamil epigraphy, has confirmed that the inscription on the jar is in Tamil written in the Tamil Brahmi script of about first century B.C.

In deciphering the inscription, he has had the benefit of expert advice from Prof. Y. Subbarayalu of the French Institute of Pondicherry, Prof. K. Rajan of Central University, Puducherry and Prof. V. Selvakumar, Tamil University, Thanjavur.

According to Mr. Mahadevan, the inscription is quite legible and reads: paanai oRi, that is, ‘pot (suspended in) a rope net.’ The Tamil word uRi, which means rope network to suspend pots has the cognate oRi in Parji, a central Dravidian language, Mr. Mahadevan said. Still nearer, Kannada has oTTi, probably from an earlier oRRi with the same meaning.

The word occurring in the pottery inscription found at Quseir-al-Qadim can also be read as o(R)Ri as Tamil Brahmi inscriptions generally avoid doubling of consonants.

Earlier excavations at this site about 30 years ago yielded two pottery inscriptions in Tamil Brahmi belonging to the first century A.D.

Another Tamil Brahmi pottery inscription of the same period was found in 1995 at Berenike, also a Roman settlement, on the Red Sea coast of Egypt, Mr. Mahadevan said.

These discoveries provided material evidence to corroborate the literary accounts by classical Western authors and the Tamil Sangam poets about the flourishing trade between the Tamil country and Rome (via the Red Sea ports) in the early centuries A.D.

The tale of a broken pot

— Photo: Courtesy Tamil Nadu State Department of Archaeology

The broken pot from Andipatti, stored in a museum.

Today I am a broken pot stored away in a museum. But, about eighteen hundred years ago, I was a shining new kalayam. My proud owner was a toddy-tapper named Naakan. He lived in a small hamlet at the edge of the forest (near present-day Andipatti in Theni district of Tamil Nadu).

Naakan was too poor to own land; but he earned his living by taking on lease some coconut and palmyra trees, tapping and selling the toddy.

There were several toddy-tappers in the hamlet. They would climb the trees early in the morning, make deep cuts on the crown of the trees with their sharp bill-hooks, and tie their pots beneath to collect the sap (juice) that oozed from the cuttings.

The pots, when full, would be taken down and stored for a few days to allow fermenting of the sap into toddy, for which there was a good market.

Poor he might have been, but Naakan was literate. In order to identify his kalayam and its contents, he scratched this message on it with his sharp iron tool:

naakan uRal ‘Naakan’s (pot with) toddy-sap’

The Tamil word ooRal (from ooRu ‘to ooze’) meaning ‘freshly tapped toddy’ is spelt here with the short vowel u probably due to oversight or reflecting the colloquial usage.

Archaeologists who dug me out of the earth near Andipatti a couple of years ago, have determined from examining the fabric of my body, that I was made in about the third century A.D. Epigraphists (who study old inscriptions) have identified the writing on my shoulder as in Old Tamil written in the Tamil-Brahmi script of the same period.

And that is not all. The two-word inscription carries an important message, namely, how widespread literacy must have been in the ancient Tamil country, if a poor toddy-tapper, living in a remote hamlet far away from urban and commercial centres, could write down his name and what he was doing with the pottery he owned.

That is the reason why I am preserved in the museum and not discarded like other broken pottery!

Iravatham Mahadevan is a well-known researcher of the Indus and Brahmi scripts. Dr. S. Rajagopal is a senior archaeologist specialising in Old Tamil inscriptions, who retired from the Tamil Nadu State Department of Archaeology.

Two Chola period inscriptions found

A RARE PIECE: The Nandhi sculpture, depicting a man smoking a pipe beneath, at Alavanthisvaram, a Chola temple, at Pazhaiya Jayamkondam.

TIRUCHI: Two 12th century Chola inscriptions have been found at Alavanthisvaram, an ancient temple at Pazhaiya Jayamkondam, 10 km from Mahadhanapuram, off the Tiruchi-Karur Highway.

They were discovered recently by researchers of the Dr.M.Rajamanikkar Centre for Historical Research during a field study. M. Nalini, Reader in History, Seethalakshmi Ramaswami College, led the team.

According to R. Kalaikkovan, Director, Dr. M. Rajamanikkanar Centre for Historical Research, the two fragmentary later Chola period inscriptions, engraved on the basement of the maha mandapa of the temple, records the gift of a piece of land (referred to as Thirunamathu Kaani) to the principal deity of the temple. The produce from the land was to be used for the regular worship at the temple and for giving the deity the sacred bath.

Two other 19th century inscriptions were also found at the temple. One of them, engraved on the southern wall of the Chandesvara shrine in the northern part of the temple, identifies the builder of the shrine as Madhyappa Gnaniyar. The other, engraved on the front pillars of a small mandapa in front of the southern niche of the main vimana that houses the deity Dakshinamurthy, notes that the mandapa was built with the help of two philanthropists, Karuthanagaperumal and Iruvan. Dr. Kalaikkovan said some rare sculptures were also found. A slab panel of the ‘saptamathrika’ appears a very early one. Though mutilated, the sharp features of all the seven deities were well preserved.

The temple tank appears unique in having exquisitely carved Nandhi figures at the four entrances. Some of the Nandhis have additional carvings in their lower portions. One of them depicts Lord Krishna taking away the clothes of maidens and hiding himself in a ‘kuruntha’ tree. Another carving below the Nandhi on the northern side depicts a man seated and enjoying a smoke through a long pipe. Such depictions as extensions of the Nandi sculptures are very rare.

Computers Unlock More Secrets Of The Mysterious Indus Valley Script

The team led by a University of Washington researcher has used computers to extract patterns in ancient Indus symbols. The study, published this week in the Proceedings of the National Academy of Sciences, shows distinct patterns in the symbols' placement in sequences and creates a statistical model for the unknown language.

"The statistical model provides insights into the underlying grammatical structure of the Indus script," said lead author Rajesh Rao, a UW associate professor of computer science. "Such a model can be valuable for decipherment, because any meaning ascribed to a symbol must make sense in the context of other symbols that precede or follow it."

Co-authors are Nisha Yadav and Mayank Vahia of the Tata Institute of Fundamental Research and Centre for Excellence in Basic Sciences in Mumbai; Hrishikesh Joglekar of Mumbai; R. Adhikari of the Institute of Mathematical Sciences in Chennai; and Iravatham Mahadevan of the Indus Research Centre in Chennai.

Despite dozens of attempts, nobody has yet deciphered the Indus script. The symbols are found on tiny seals, tablets and amulets, left by people inhabiting the Indus Valley from about 2600 to 1900 B.C. Each artifact is inscribed with a sequence that is typically five to six symbols long.

Some people have questioned whether the symbols represent a language at all, or are merely pictograms of political or religious icons.

The new study looks for mathematical patterns in the sequence of symbols. Calculations show that the order of symbols is meaningful; taking one symbol from a sequence found on an artifact and changing its position produces a new sequence that has a much lower probability of belonging to the hypothetical language. The authors said the presence of such distinct rules for sequencing symbols provides further support for the group's previous findings, reported earlier this year in the journal Science, that the unknown script might represent a language.

"These results give us confidence that there is a clear underlying logic in Indus writing," Vahia said.

Seals with sequences of Indus symbols have been found as far away as West Asia, in the region historically known as Mesopotamia and site of modern-day Iraq. The statistical results showed that the West-Asian sequences are ordered differently from sequences on artifacts found in the Indus valley. This supports earlier theories that the script may have been used by Indus traders in West Asia to represent different information compared to the Indus region.

"The finding that the Indus script may have been versatile enough to represent different subject matter in West Asia is provocative. This finding is hard to reconcile with the claim that the script merely represents religious or political symbols," Rao said.

The researchers used a Markov model, a statistical method that estimates the likelihood of a future event (such as inscribing a particular symbol) based on patterns seen in the past. The method was first developed by Russian mathematician Andrey Markov a century ago and is increasingly used in economics, genetics, speech-recognition and other fields.

"One of the main purposes of our paper is to introduce Markov models, and statistical models in general, as computational tools for investigating ancient scripts," Adhikari said.

One application described in the paper uses the statistical model to fill in missing symbols on damaged archaeological artifacts. Such filled-in texts can increase the pool of data available for deciphering the writings of ancient civilizations, Rao said.

The research was funded by the Packard Foundation, the Sir Jamsetji Tata Trust, the University of Washington and the Indus Research Centre

From a bygone era

COLOURFUL REMINDER: A Chola painting at the Big Temple.

The Brihadeeswara temple built by Raja Raja Chola (985-1014AD) in Thanjavur is one of world’s most famous monuments. Most people believe its claim to fame is its magnificent size and intricate craftsmanship. What is less known is the fact that the temple has the best preserved Chola period murals that date from the time of the construction of the temple.

Hidden from view by Nayak paintings that were painted over them in the 17th century, the murals were discovered in the 1930s and since then, though not all the murals have been exposed, a few panels have been painstakingly revealed while Nayak paintings still obstruct others.

Like everything else in the temple, the canvas is grand. Each panel is on a wall 10 ft by 15 ft and the viewer has just a few feet to admire the paintings since the passage is narrow. This also prevents the corridors from being open to visitors. The paintings have, in the past, been excellently photographed by N. Thyagarajan who had to wrestle with photographing large walls in a narrow space and analysed by the ASI team led by Dr. T. Satyamurthy. It is therefore a rare treat to not only see pictures of the murals but listen to an expert explaining them as well.

It was a feast for the eyes and ears when P.S. Sriraman, Assistant Superintendent Archaeologist, ASI, took listeners on a virtual tour of one magnificent panel at a recent lecture.

Mr. Sriraman chose the panel depicting the story of the Saivite saint Sundarar.

The panels unfolded the story of how Sundarar became a devotee of Siva and finally with the assistance of the Chera king, reached the Lord. Moving to appreciation of the paintings, we could not have got a better guide.

The Chola murals are done in the wet fresco method where the painting is done on wet plaster. The artist cannot afford to make a mistake since it will mean complete re-work. The artist also requires a sound knowledge of the chemical reactions of the pigments on the lime base and what colours the pigments will finally be transformed to.

Magnifying the picture to several degrees, the speaker pointed out to the beautiful details; the panels showed the lifestyle of the people of the Chola times. The preparations for Sundarar’s wedding are executed across two panels. It is interesting to observe that cooking utensils and ovens have not changed over the centuries.

The panel also has guests seated under a canopy that has the look of block printed textile we have today! The representation of temples show an attention to detail and the scene of Sundarar on a flying elephant jumping from the sea shore has many different species of sea life realistically painted.

The artists had a great sensitivity for displaying a realistic image while capturing the entire gamut of human emotions. Light and shade are also masterfully treated. Movement is shown through the fluttering of cloth, necklaces and in gestures.

As the temple approaches its 1,000th anniversary of consecration next year, the talk was a welcome one and will hopefully be the first in a series. One also hopes that the reproductions that were exhibited in the temple, will be re-opened soon for visitors to savour the magnificence of these murals. For more information on the group, contact Prof. Swaminathan on 24611501.

(The author is at present engaged in writing a book on the cultural history of Thanjavur, to be released later this year.)

Symbols akin to Indus valley culture discovered in Kerala